Πώς φτάσαμε στην ήττα του κόμματος της κυρίαρχης τάξης; Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τη δυναμική που ανοίγεται μπροστά μας; Η Μαρία Στύλλου δίνει τις απαντήσεις από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και της επαναστατικής Αριστεράς.
Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών ήταν συνταρακτικά για όλο τον κόσμο. Συνταρακτικά για αυτούς και αυτές που οργάνωσαν τις μάχες για να φτάσουμε στην ήττα της κυβέρνησης, συνταρακτικά και για όσους/ες/α αμφέβαλλαν ότι μπορούμε να φτάσουμε στην ήττα της- και αυτό είναι το μεγαλύτερο κομμάτι της οργανωμένης Αριστεράς.
Όμως, μετά τα αποτελέσματα έρχονται τα ερωτηματικά για το πώς πάμε παρακάτω.
Ο Άλέξης Τσίπρας μπήκε ξανά μπροστά για να προτείνει συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ με την ελπίδα να πάρουν πλειοψηφία στις επόμενες εκλογές και να σχηματίσουν «κυβέρνηση των προοδευτικών δυνάμεων». Το ΚΚΕ απέχει από αυτήν τη συζήτηση, ενώ τα κόμματα που δημιουργήθηκαν από τις αποχωρήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ (Νέα Αριστερά, Πλεύση Ελευθερίας, ΜεΡΑ-ΛΑΕ) περιμένουν να δουν πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα.
Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι η κάθετη πτώση της Νέας Δημοκρατίας που με τη σειρά της προκαλεί αναταράξεις, από ερωτηματικά μέχρι νέες κρίσεις σε όλο το φάσμα.
Χρειάζεται να σταθούμε στην εικόνα αυτής της κάθετης πτώσης της ΝΔ που θυμίζει εικόνες του 2012. Τότε η ΝΔ είχε πάρει στον πρώτο γύρο (5 Μάη 2012) 1.192.103 ψήφους (18,85%) και στον δεύτερο γύρο τον Ιούνη πήρε 1.825.497 (29,66%). Ο ΣΥΡΙΖΑ στον πρώτο γύρο είχε πάρει 16,79% (1.061.928 ψήφους) και στο δεύτερο 26,8% (1.165.022). Το ΠΑΣΟΚ στον πρώτο 13,18% και στο δεύτερο 12,28%
Ήταν η κατάρρευση του παλιού δικομματισμού καθώς στις εκλογές του 2009, μόλις τρία χρόνια πιο πριν, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είχαν πάρει το 77,4% των ψήφων. Αυτή ήταν η εικόνα των κομμάτων που είχαν κυβερνήσει για μια μεγάλη περίοδο της Μεταπολίτευσης. Η οικονομική κρίση που είχε ξεσπάσει και τα Μνημόνια που εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις τους είχε προκαλέσει μια πολύ μεγάλη πολιτική κρίση που δεν έχει σταματήσει, ό,τι και να λέει ο Μητσοτάκης.
Η πολιτική κρίση συνεχίζεται για πολλούς λόγους. Πρώτα απ’ όλα επειδή η οικονομική κρίση αποδείχθηκε συστημική και μακρόσυρτη και εξελίχθηκε σε πολύπλευρη. Όχι μόνο φτάσαμε σε υγειονομική κρίση τεραστίων διαστάσεων με την Πανδημία, αλλά και η κλιματική καταστροφή συνεχίστηκε με αθέτηση των συμφωνιών της COP του Παρισιού για συγκράτηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις και οι πολυεθνικές της ενέργειας ακολούθησαν τη γραμμή της «πράσινης ανάπτυξης» με τεράστιες επενδύσεις σε ορυκτά καύσιμα που «πρασινίζουν» με προγράμματα ανεμογεννητριών και φωτοβολταϊκών πάρκων.
Παράλληλα ξεδιπλώθηκε η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που έφτασε σε ανοιχτούς πολέμους στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, ενώ η ανάφλεξη στην Ασία βρίσκεται στο παρά πέντε. Η σύγκρουση του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία απειλεί να απλωθεί μέχρι την Κορεατική χερσόνησο, ενώ η σύγκρουση των ΗΠΑ με την Κίνα απειλεί όλη τη νοτιοανατολική Ασία και επηρεάζει την εξέλιξη των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο. Η Παλαιστινιακή Αντίσταση είναι ένα τεράστιο αγκάθι για όλους τους ιμπεριαλιστές και τους συμμάχους τους.
Η φτώχεια, η κλιματική καταστροφή και οι πόλεμοι φέρνουν μαζικές μετακινήσεις κόσμου για να σωθεί, αλλά τα κύματα προσφύγων βρίσκουν απέναντί τους κυβερνήσεις και άρχουσες τάξεις, ιμπεριαλιστές και ρατσιστές που κάνουν τα πάντα για να τα σταματήσουν. Φράχτες, επαναπροωθήσεις, πνιγμοί, δολοφονίες, φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη.
Οι φασίστες στη δεκαετία του 1930 ήθελαν να χτίσουν μια κοινωνία του «Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» στηριγμένη στην Άρια φυλή. Οι ιμπεριαλιστές σήμερα προωθούν αυτή την κοινωνία με την ιδεολογία της Ισλαμοφοβίας. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δυναμώνει η ακροδεξιά, οι φασίστες και οι ρατσιστές που διεκδικούν να πάρουν κυβερνήσεις και να ξαναγυρίσουν στα πρότυπα της δεκαετίας του ’30.
Όμως οι δυνατότητες για να αποτρέψουμε αυτή την απειλή και να πάνε οι εξελίξεις αλλιώς, φαίνονται καθαρά σήμερα και πρέπει να τις αξιοποιήσουμε.
Οι μετακινήσεις ψηφοφόρων από τη Νέα Δημοκρατία ανάμεσα στο 2023 και στις ευρωεκλογές κινούνται περισσότερο προς τα αριστερά. Η σύγκριση δείχνει ότι «από όσους είχαν ψηφίσει Ν.Δ. τον Ιούνιο του 2023 και δεν απείχαν την περασμένη Κυριακή, η Ν.Δ. ξανακέρδισε 7 στους 10. Το 12,3% των «γαλάζιων» ψηφοφόρων του 2023 μετακινήθηκε την 9η Ιουνίου προς κόμματα δεξιότερα της Ν.Δ., ενώ το 15% «μετανάστευσε» προς την Κεντροαριστερά (…)Σε σχέση με τον Ιούνιο του 2023 η Ν.Δ. έχασε συνολικά 990.000 ψήφους. Περίπου 490.000 ψηφοφόροι της Ν.Δ. επέλεξαν την αποχή. Oι διαρροές της Ν.Δ. προς τα δεξιά ήταν προσεγγιστικά 200.000. Προς το Κέντρο «έφυγαν» πάνω από 250.000».1
Αυτή η εικόνα γίνεται ακόμη πιο έντονη αν σταθούμε στις μεγάλες πόλεις και τις εργατογειτονιές τους που σίγουρα έχουν πολιτικά μεγαλύτερη βαρύτητα από τον πανελλαδικό μέσο όρο. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε η Εφημερίδα των Συντακτών,
«Η κυβέρνηση κατέγραψε μεγάλες απώλειες σε εργατικές γειτονιές στις προχθεσινές εκλογές.(…) στις ευρωεκλογές οι απώλειές της συγκριτικά με τα ποσοστά του 2023 ξεκινούν περίπου από το 11,5% και φτάνουν να αγγίζουν έως και το 14%. Αυτά σε επίπεδο ποσοστών, όπου η θηριώδης αποχή «θολώνει» το τοπίο. Σε επίπεδο απόλυτων αριθμών (ψήφων) η Ν.Δ. χάνει δυνάμεις πάνω από το 50%. Στον Δήμο Περάματος η συνολική απώλεια της Ν.Δ. διαμορφώνεται στο 54,9%. Στον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας οι πραγματικές απώλειες της Ν.Δ. ανέρχονται στο 55,5%. Στον Δήμο Αγίας Βαρβάρας 53,7%. Στον Δήμο Αιγάλεω 51,7%. Στον Δήμο Περιστερίου, έναν από τους πιο πολυπληθείς δήμους της χώρας, οι απώλειες του κυβερνώντος κόμματος σε αριθμό ψήφων ανέρχονται στο 51,3%. Συγκέντρωσε 20.876 ψήφους στις περσινές εθνικές εκλογές και 10.150 ψήφους στις φετινές ευρωεκλογές. Στον Δήμο Κορυδαλλού οι απώλειες της Ν.Δ. ανέρχονται στο 51,7%. Στον Δήμο Πετρούπολης 49,1%. Στον Δήμο Καισαριανής 50,9%. Στον Δήμο Ιλίου 49,7%».2
Όσο για τη νεολαία, το βατερλό της κυβέρνησης είναι ακόμα μεγαλύτερο, όπως περιμέναμε μετά τον αγώνα των καταλήψεων:
«Πρωτιά στους νέους 17-24 ετών κατέγραψε ο ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές, παρ’ όλο που στην κάλπη των τελευταίων εθνικών εκλογών είχε «τερματίσει» δεύτερος στην εν λόγω ηλιακή ομάδα. Ειδικότερα, σύμφωνα με τα πρώτα ποιοτικά αποτελέσματα του Exit Poll, οι νέοι από 17 έως 24 ετών στήριξαν τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με ποσοστό 20,8%, ενώ το ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας σε αυτή την ηλικιακή ομάδα είναι 17,1%. Ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ με 11%, το ΚΚΕ με 7,4%, η Ελληνική Λύση με 5,9% και η Νίκη με 4,5%».3
Συνολικά, η κυβερνητική ήττα είναι καρπός των αγώνων που προηγήθηκαν και καθόρισαν το αποτέλεσμα. Διαψεύδονται οι θεωρίες ότι το εργατικό κίνημα δεν είναι σε θέση να δίνει πολιτικές μάχες που φτάνουν σε ήττα της κυβέρνησης.
Πρέπει να θυμηθούμε ότι ήταν «η προεκλογική εκστρατεία μιας κυβέρνησης πολιορκημένης από τη μαζική οργή. Το «να παλεύουμε απεργιακά» δεν είναι σχήμα λόγου. Από την αρχή της χρονιάς, παράλληλα με το κίνημα των καταλήψεων ενάντια στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστήμιων ξεδιπλώνεται ένα απεργιακό κύμα που παλεύει ενάντια στην ακρίβεια, στις ιδιωτικοποιήσεις και την κυβέρνηση που προσπαθεί να «μπαζώσει» το έγκλημά της στα Τέμπη. Στις μεγάλες απεργίες στις 28 Φλεβάρη και στις 8 Μάρτη ήρθαν να προστεθούν οι απεργίες στις 17 Απρίλη και την Πρωτομαγιά.4
Χρειάζεται να έχουμε καθαρό ότι δεν πρόκειται για ένα μοναχικό δρόμο αλλά για ένα πολύβουο σταυροδρόμι. Στο οποίο, η κραυγή Δικαιοσύνη για την Πύλο ενώνεται με την κραυγή Δικαιοσύνη για τα Τέμπη. Με την κραυγή Δικαιοσύνη για τα θύματα της Χ.Α. Δικαιοσύνη για τις γυναικοκτονίες. Για τον Ζακ. Για τους δολοφονημένους Ρομά. Για τον Βασίλη Μάγγο. Για όλους τους ανθρώπους που παλεύουν αντιμέτωποι με τη βαρβαρότητα αυτού του συστήματος. Από αυτό το σταυροδρόμι περνάει και ο δρόμος για την ανατροπή αυτής της δολοφονικής κυβέρνησης λιτότητας, ρατσισμού, σεξισμού, πολέμου, ιδιωτικοποιήσεων, καταστροφής του περιβάλλοντος και των ζωών μας.5
«Την πρώτη φορά τραγωδία τη δεύτερη φάρσα»…
Στο χώρο της αντιπολίτευσης η συρρίκνωση της ΝΔ έχει πέσει σαν κεραμίδα. Καμιά από τις ηγεσίες δεν περίμενε τέτοια εξέλιξη και καμιά δεν είναι έτοιμη να αλλάξει για να αντιμετωπίσει τη νέα κατάσταση. Μιλάνε για συνεργασίες και τη δημιουργία μιας «μεγάλης κεντροαριστεράς», αλλά δεν έχουν τίποτε να υποσχεθούν στον κόσμο που έδωσε τις μάχες, μαύρισε τη Νέα Δημοκρατία και αναζητάει τη συνέχεια.
Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε μακρόσυρτη κρίση που κάνει τις διακηρύξεις τους να θυμίζουν τα λόγια του Μαρξ όταν έγραφε στο έργο του «Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη» πως η ιστορία επαναλαμβάνεται, την πρώτη φορά σαν τραγωδία, τη δεύτερη σαν φάρσα. Το βιβλίο εκείνο γράφτηκε την περίοδο από τον ∆εκέµβρη του 1851 ως το Μάρτη του 1852. Ο τίτλος συνδέει το πραξικόπηµα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη στις 2 ∆εκέµβρη 1851 µε το αντίστοιχο πραξικόπηµα της 18ης Μπρυµαίρ του 1799 του (θείου) Μεγάλου Ναπολέοντα που τον είχε οδηγήσει στον Αυτοκρατορικό θρόνο. Αλλά, αυτή η σύνδεση έχει µόνο ειρωνικό χαρακτήρα. Με αφορµή αυτή την «ιστορική επανάληψη των γεγονότων και των προσώπων», ο Μαρξ διατυπώνει τη γνωστή ρήση:
«Ο Χέγκελ κάνει κάπου την παρατήρηση ότι όλα τα µεγάλα κοσµοϊστορικά γεγονότα και πρόσωπα παρουσιάζονται σα να λέµε, δυο φορές. Ξέχασε όµως να προσθέσει: τη µια φορά σαν τραγωδία, την άλλη σαν φάρσα. Ο Κοσιντιέρ αντί του ∆αντόν, ο Λουί Μπλαν αντί του Ροβεσπιέρου, οι ορεινοί του 1848 - 1851 αντί των ορεινών του 1793 - 1795, ο ανεψιός αντί του θείου».6
Για τον ΣΥΡΙΖΑ, η πρώτη φορά ήταν η άνοδός του στην κυβέρνηση το 2015. Νικητής των εκλογών, τότε, προχώρησε σε συνεργασία με το κόμμα του Καμμένου για να σχηματίσει κυβέρνηση. Το κόμμα του Καμμένου ονομαζόταν «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και αποτελούσε δεξιά διάσπαση από τη Νέα Δημοκρατία.7 Κόμμα εθνικοπατριωτικό, ρατσιστικό, πήρε σημαντικά υπουργεία και θέσεις αναπληρωτών και υφυπουργών στις κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα (Άμυνας, Τουρισμού, Μακεδονίας-Θράκης, Αγροτικής Ανάπτυξης, Εργασίας) και ήρθε σε ρήξη όταν υπογράφηκε η Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία κατάγγειλε ως «εθνοπροδοτική».
Εκείνη η συνεργασία ήταν από την αρχή ένα προμήνυμα συμβιβασμών, καθώς ο ΣΥΡΙΖΑ είχε φτάσει να γίνει πρώτο κόμμα μέσα από μαζική στροφή προς τα αριστερά. Ο κόσμος που είχε δώσει τις μάχες με τις πανεργατικές απεργίες και τις καταλήψεις των πλατειών ενάντια στα Μνημόνια, ο κόσμος που είχε γκρεμίσει και την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και τις συγκυβερνήσεις πρώτα του Παπαδήμου και ύστερα των Σαμαρο-Βενιζέλων ήταν αυτός που στράφηκε κατά εκατομμύρια προς τα αριστερά και έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα. Και έζησε ως τραγωδία το ξεπούλημα του τεράστιου ΟΧΙ του δημοψηφίσματος το καλοκαίρι του 2015 και όλη τη διαχείριση του τρίτου Μνημόνιου που ακολούθησε.
Σήμερα, μετά τη νέα κατάρρευση των ποσοστών της Νέας Δημοκρατίας σε επίπεδα του 2012, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να ξαναδημιουργήσει τις προσδοκίες του 2015. Αυτό είναι ολοφάνερο στην περίπτωση του Κασσελάκη που απειλεί με διαγραφές στελεχών από το Σικάγο όπου βρίσκεται και προχωράει στο κλείσιμο της Αυγής στο όνομα της καταπολέμησης του «μαύρου χρήματος». Ξανανοίγει η κρίση που ξέσπασε στον ΣΥΡΙΖΑ μετά την παραίτηση Τσίπρα από την ηγεσία πέρσι το καλοκαίρι. Η Όλγα Γεροβασίλη, που είχε φτάσει στο παραπέντε της αναμέτρησης με τον Κασσελάκη στο «Συνέδριο» τον Φλεβάρη, προχωράει σε καταγγελία μαζί με 87 άλλα στελέχη τονίζοντας:
«τραυματίζει το χώρο μας το να ανοίγει ξαφνικά, δημόσια και με υπαινιγμούς, μια συζήτηση περί ηθικής και διαφάνειας στον ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία, που δεν έχει κανένα έρεισμα, την ώρα που θα έπρεπε να ασκούμε σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και όταν μάλιστα παράγεται τόσο σημαντικό κοινοβουλευτικό έργο».
Εμμέσως πλην σαφώς στο κείμενο δίνεται το στίγμα υπεράσπισης του πρώην προέδρου και πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, καθότι τονίζουν, μεταξύ άλλων, ότι οφείλουμε να είμαστε υπερήφανοι για το γεγονός ότι το κόμμα μας δεν χρωστάει ούτε ένα ευρώ στις τράπεζες, υπηρετούσε πάντα στην πράξη τη διαφάνεια και ήταν ανεξάρτητο από οικονομικά συμφέροντα.
Υπογραμμίζουν φυσικά τον τρόπο με τον οποίο αποφασίστηκε το κλείσιμο της Αυγής, τονίζοντας ότι «δεν γίνεται να παίρνονται τόσο κρίσιμες αποφάσεις για τον εξορθολογισμό στα μέσα ενημέρωσης του κόμματος, που αφορούν εργαζόμενους, αποφάσεις με ιστορικό χαρακτήρα για την Αριστερά, όπως η αναστολή του καθημερινού φύλλου της Αυγής, χωρίς να συζητηθούν καν σε κάποιο συλλογικό όργανο».8
Ο ίδιος ο Τσίπρας εμφανίζεται υπέρμαχος μιας συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο επίσης κλυδωνίζεται από την αμφισβήτηση της ηγεσίας Ανδρουλάκη. Ο κόσμος της Αριστεράς και των αγώνων, όμως, δεν ξεχνάει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έπαψε να συμπλέει με τη Νέα Δημοκρατία όλο το προηγούμενο διάστημα και ενώ ξεδιπλώνονταν οι αγώνες.
Το ΠΑΣΟΚ τάχθηκε υπέρ των ιδιωτικών «πανεπιστήμιων» (αρκεί να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος) και κατά των καταλήψεων που σημάδεψαν όλη την πορεία προς τις ευρωεκλογές και το μαύρισμα της ΝΔ, ιδιαίτερα από τη νεολαία.
Το ΠΑΣΟΚ έμεινε στο πλευρό του Ισραήλ την ώρα που η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη απλώθηκε μαζικά με τις σημαίες της Παλαιστίνης να κυματίζουν σε κάθε απεργία και κάθε συλλαλητήριο. Το ΠΑΣΟΚ στέκεται στο πλευρό της κυβέρνησης των κλειστών συνόρων, του φράχτη στον Έβρο και των επαναπροωθήσεων, ενώ δεν βρήκε λέξη καταγγελίας για τη φριχτή δολοφονία των προσφύγων στην Πύλο.
Κανένας από τους διεκδικητές της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ απέναντι στον Ανδρουλάκη δεν έχει να προσφέρει διαφοροποιήσεις προς τα αριστερά. Η μόνη κριτική που ανοίγουν είναι ότι δεν κατάφερε να κάνει το ΠΑΣΟΚ δεύτερο κόμμα.
Αυτό είναι το κεντρικό πρόβλημα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Μπορούν να συγκλίνουν προγραμματικά, καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράστηκε και μοιράζεται τις ίδιες συμπλεύσεις με τη ΝΔ, αλλά αυτή η δεξιά σύγκλιση δεν έχει τίποτε να προσφέρει σαν διέξοδο. Οι συμβιβασμοί του 2015 τώρα έχουν εγκατασταθεί από την αρχή σε όλη την μεθοδευόμενη «κεντροαριστερή συνεργασία» και γι’ αυτό η τραγωδία γίνεται φάρσα.
Γι’ αυτό είναι κατεπείγον να ξεκαθαρίσουμε πώς μπορούμε να παλέψουμε και να νικήσουμε ξεφεύγοντας από αυτά τα αδιέξοδα.
Υπάρχει εναλλακτική
Η Νέα Δημοκρατία σαν κυβέρνηση που διαχειρίζεται τα πάντα με κριτήριο τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, επιμένει στις αντεργατικές επιθέσεις που είχε ήδη ξεκινημένες. Οι υποσχέσεις του Μητσοτάκη για επιδόματα επειδή θα φορολογήσει τα «υπερκέρδη» των διυλιστήριων είναι μια απάτη. Ο πρωθυπουργός κοροϊδεύει όταν λέει ότι τα 300 εκατομμύρια ευρώ «θα κατευθυνθούν και για τη στήριξη ευάλωτων συμπολιτών μας, ειδικά για εκείνους τους συνταξιούχους που δεν είδαν αύξηση στις συντάξεις τους λόγω της προσωπικής διαφοράς». Την ώρα που η κυβέρνηση «αποταμιεύει» κάθε μήνα εκατομμύρια ευρώ από χιλιάδες συνταξιούχους με την παρακράτηση της προσωπικής διαφοράς υπόσχεται μέσα στον Ιούλη «καραμέλες» για τα Χριστούγεννα (το αντίστοιχο «δωράκι» πέρσι ήταν 100–250 ευρώ). Και στα «θετικά» να μην ξεχάσουμε τη «μονιμοποίηση» του μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ αλλά μόνο στον take away καφέ…
H κυβέρνηση, βέβαια, απαλλάσσει από τέτοιες «αγαθοεργίες» τις τέσσερις «συστημικές» τράπεζες με 3,6 δις ευρώ καθαρά κέρδη το 2023, τις 500 πιο κερδοφόρες εταιρίες με κέρδη 25,1 δις ευρώ το 2022 και βέβαια τους εφοπλιστές για τους οποίους η φορολόγηση παραμένει …«εθελοντική».9
Πίσω από τις απάτες Μητσοτάκη, ο Χατζηδάκης κλιμακώνει τις ιδιωτικοποιήσεις σε ό,τι έχει απομείνει από τις παλιές ΔΕΚΟ, ο Πιερρακάκης στοχοποιεί τα σχολεία, ο Βαρτζόπουλος (ο «θεωρητικός» του άνδρα-κυνηγού που από τη φύση του είναι βίαιος απέναντι στις γυναίκες) χτυπάει την Ψυχική Υγεία, ο Γεωργιάδης επιμένει με μανία στη διάλυση του ΕΣΥ και σπάει τα ρεκόρ χυδαιότητας υπερασπίζοντας τα εγκλήματα του κυβερνητικού ρατσισμού. Όπως έγραψε ο Ιάσωνας Αποστολόπουλος για τον Γεωργιάδη: «Εσείς το ξέρατε ότι ο εφόσον ο τουρισμός πάει καλά δεν πειράζει που το ελληνικό κράτος πετάει μωρά στην θάλασσα; Αυτό είναι η απάντηση υπουργού κυβέρνησης για την έρευνα του BBC.H χυδαιότερη και πιο αρρωστημένη εκδοχή του "41τακατό"».10
Είναι απαραίτητα ένα Ενιαίο Μέτωπο δράσης ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις που σκοτώνουν, την ακρίβεια που τσακίζει μισθούς και συντάξεις, τον σεξισμό που κάνει τις γυναικοκτονίες καθημερινότητα, τον ρατσισμό που δολοφονεί, τον πόλεμο που αρνείται τη λευτεριά στην Παλαιστίνη.
Το εργατικό κίνημα και όλες οι μάχες έχουν διαμορφώσει τα αιτήματα που μπορούν να ενώνουν στη δράση τα συνδικάτα, τους συλλόγους, όλες, όλους, όλα.
Στην εργατική τάξη, που ματώνει παλεύοντας ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, αξίζει μια Αριστερά που λέει άμεσα και κατηγορηματικά όχι στις ιδιωτικοποιήσεις με στόχο την επιστροφή στο δημόσιο όλων των κοινωνικών υπηρεσιών και επιχειρήσεων κάτω από εργατικό έλεγχο.
Ποιος ξέρει καλύτερα τις ανάγκες ενός νοσοκομείου στην υπηρεσία των ασθενών: οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό που δουλεύουν σε αυτό και αγωνίζονται για τη βελτίωσή του ή κάποιος μάνατζερ διορισμένος από τη CVC ή από έναν υπουργό Υγείας με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό και το ξέρουμε καλά. Ζούμε στη χώρα όπου οι εργαζόμενοι στα τρένα προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο να φτάσουμε σε τραγωδίες σαν αυτή των Τεμπών. Ο εργατικός έλεγχος δεν είναι «ουτοπία», είναι χειροπιαστή λύση.11
Όλο και πιο πολλοί σχολιαστές παραδέχονται ότι η πολιτική των τραπεζών με τα επιτόκια χειροτερεύει και την ακρίβεια και την κρίση στέγης. Άραγε δεν είναι ώρα για να γυρίσουν οι τράπεζες στο δημόσιο, για να συσταθεί ξανά ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας, για να χτιστούν νέες φοιτητικές εστίες αντί να ιδιωτικοποιούνται τα πανεπιστήμια;
Όταν υπουργοί λένε ότι «η γυναικοκτονία έχει μια βιολογική βάση», ο κύκλος της βίας ολοκληρώνεται με γυναίκες δολοφονημένες ή βιασμένες ή ξυλοφορτωμένες, με την κυβέρνηση και τα διάφορα παπαγαλάκια τους να ψάχνουν το ύψος των ποινών και πάντα να προσπαθούν να μας πείσουν ότι επρόκειτο για “μεμονωμένο γεγονός”.
Το πάνικ μπάτον δε δούλεψε για τη δολοφονημένη γυναίκα στη Σαλαμίνα από τον σύντροφό της, το περιπολικό δε βρέθηκε στους Αγίους Αναργύρους για την Κυριακή, ο Λιγνάδης κυκλοφορεί ελεύθερος. Ο Λύτρας ένα μήνα πριν ήταν κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση της νεολαίας της ΝΔ (ΔΑΠ-ΝΔΦΚ) στην Κομοτηνή για τα εγκλήματα της έμφυλης βίας! Το κίνημα που έφερε την ήττα της κυβέρνησης στις εκλογές χρειάζεται να συνεχίσει για να ολοκληρώσει το έργο του.
Η πάλη για μαζικές προσλήψεις στα νοσοκομεία είναι άμεση προστασία στις γυναίκες που αποκλείονται ολοένα και περισσότερο από την Υγεία. Όχι μόνο όταν φτάνουν στα τμήματα των επειγόντων περιστατικών επειδή έπεσαν θύματα κακοποίησης αλλά και πιο πριν. Όταν αναζητούν γυναικολογικούς ελέγχους, πρόληψη για τους καρκίνους στο μαστό και τον τράχηλο, όταν αναζητούν μαιευτήρια δημόσια και δωρεάν για να γεννήσουν ή να κάνουν έκτρωση και άλλα πολλά. Αντίστοιχα η πάλη για μαζικές προσλήψεις στις κοινωνικές δομές, από τους δημόσιους βρεφονηπιακούς σταθμούς ως τα δημόσια γηροκομεία και από τους δημόσιους και επαρκείς ξενώνες κακοποιημένων γυναικών ως τις δομές που προσφέρουν ψυχολογική/νομική στήριξη. Η πάλη ενάντια στη σεξιστική βία, τις γυναικοκτονίες και τις διακρίσεις είναι πάλη που δυναμώνει όλη την εργατική τάξη απέναντι σε αυτή την κυβέρνηση και αυτό το σύστημα.12
Χιλιάδες και χιλιάδες ξεσηκώθηκαν ενάντια στο «μπάζωμα» του εγκλήματος στα Τέμπη. Η ίδια δύναμη μπορεί να απαιτήσει να τιμωρηθούν οι ένοχοι για το ρατσιστικό έγκλημα στην Πύλο. Λίγες μέρες μετά τις ευρωεκλογές, στην επέτειο του ενός χρόνου από την Πύλο, έγιναν συγκεντρώσεις έξω από τις ελληνικές πρεσβείες σε πολλές πόλεις του εξωτερικού και συλλαλητήρια σε πολλές πόλεις εδώ. Συγκλόνισαν οι επιζώντες του ναυαγίου, Πακιστανοί και Αιγύπτιοι ενωμένοι -ανάμεσά τους και επτά από τους εννιά στους οποίους η κυβέρνηση προσπάθησε να φορτώσει το έγκλημα και αθωώθηκαν στη δίκη της Καλαμάτας. Στο πλευρό τους ήταν ο Τζαβέντ Ασλάμ, πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας και οι δικηγόροι τους Ευγενία Κουνιάκη και Έφη Δούση.
«“Ένα χρόνο μετά όλοι πλέον γνωρίζουν ποιοι είναι αυτοί που μας έπνιξαν αλλά δεν υπάρχει δικαιοσύνη”, είπε ο Ζισάν από το Πακιστάν. “Γιατί δεν μας έσωσαν όταν για 15 ώρες ήμασταν μπροστά στα μάτια τους; Μας έβλεπαν από πάνω τα ελικόπτερα, από κάτω το ελληνικό Λιμενικό. Θέλουμε να τιμωρηθούν οι ένοχοι, θέλουμε δικαιοσύνη. Για να πούμε στις οικογένειές μας και τις οικογένειες των θυμάτων τι έγινε”».13
Δεν είμαστε μόνοι σε αυτή τη μάχη. Το αίτημα για να ανοίξουν τα σύνορα και να πάψουν οι κυβερνήσεις να τροφοδοτούν την άνοδο της ακροδεξιάς αγκαλιάζει τον κόσμο του αγώνα σε όλη την Ευρώπη. Ακόμα και το BBC έφτασε να αποκαλύπτει εγκλήματα επαναπροωθήσεων από την κυβέρνηση και το Λιμενικό εδώ. Το αίτημα για Λευτεριά στην Παλαιστίνη ήταν ήδη παγκόσμιο, μετά τις ευρωεκλογές γίνεται όλο και πιο διεθνές το κίνημα ενάντια στον ρατσισμό και τη φασιστική απειλή.
Στις επόμενες σελίδες αυτού του τεύχους μπορείτε να διαβάσετε για τον ξεσηκωμό στη Γαλλία ενάντια στην απειλή να κερδίσει τις εκλογές εκεί το φασιστικό κόμμα της Λεπέν. Το Νέο Λαϊκό Μέτωπο που συγκροτήθηκε εκεί καθώς ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, αποτελεί σίγουρα μια πίεση πάνω στα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς εδώ και μια πηγή έμπνευσης για τον κόσμο των αγώνων. Διεκδικούμε αυτή η πίεση και αυτή η έμπνευση να μην πάει χαμένη, να γίνει Ενιαίο Μέτωπο δράσης πάνω στο πρόγραμμα που έχουν διαμορφώσει οι αγώνες μας και όχι μια δεξιόστροφη κοινοβουλευτική «κεντροαριστερά».
Για να κερδίσουμε αυτό το στοίχημα χρειαζόμαστε την κοινή δράση στους δρόμους, αλλά και ξεκάθαρη αντιμετώπιση για την προοπτική.
Η πολυδιάστατη κρίση του καπιταλισμού δημιουργεί καταστάσεις ρήξης όπου ταυτόχρονα συνυπάρχουν συνθήκες καταστροφών αλλά και δυνατότητες εξέγερσης. Η συνειδητή παρέμβαση των πρωτοπόρων τμημάτων της εργατικής τάξης κάνει τη διαφορά. Ένα επαναστατικό κόμμα που συσπειρώνει στις γραμμές του τα πρωτοπόρα κομμάτια μπορεί να παρεμβαίνει και να πολλαπλασιάζει τις δυνατότητες της τάξης μας. Να αρπάζει τις ευκαιρίες συνδέοντας τους αγώνες, να απαντάει στις ρεφορμιστικές αυταπάτες και να ανεβάζει την εργατική τάξη σε ηγεμονική δύναμη.
Για αυτήν την Αριστερά παλεύουμε. ΄Όπως τονίζει το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στην ανακοίνωσή του μετά τις ευρωεκλογές: «Παλεύουμε για να μπορεί η οργανωμένη εργατική τάξη να επιβάλλει το δίκιο της με τις δικές της δυνάμεις, για εργατική εναλλακτική. Με τη στρατηγική του επαναστατικού δρόμου για τον Σοσιαλισμό. Για ένα επαναστατικό κόμμα της εργατικής πρωτοπορίας που βαδίζει προς τα εκεί. Τώρα είναι η ώρα να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις σε αυτή την προσπάθεια».14
Σημειώσεις
1. Σταύρος Παπαντωνίου, Το «μαύρο κουτί» των απωλειών της Νέας Δημοκρατίας, Καθημερινή της Κυριακής 16 Ιουνίου 2024, https://www.kathimerini.gr/politics/563080621/to-mayro-koyti-ton-apoleion-tis-neas-dimokratias/
2. Στέργιος Ζιαμπάκας, «Μαύρισαν τη ΝΔ οι λαϊκές γειτονιές, Εφημερίδα των Συντακτών 11/6/24 https://www.efsyn.gr/ellada/koinonia/436160_mayrisan-ti-nd-oi-laikes-geitonies
3. Ναυτεμπορική 10 Ιουνίου 2024, https://www.naftemporiki.gr/politics/1684233/eyroekloges-2024-pos-psifisan-oi-neoi-17-24-eton-kai-oi-syntaxioychoi/
4. Μαρία Στύλλου, Παλεύουμε για την ήττα τους, Σοσιαλισμός από τα κάτω Νο164, Μάης-Ιούνης 2024, https://socialismfrombelow.gr/article.php?id=1479&issue=164#gsc.tab=0
5. Γιώργος Πίττας, Πύλος, το πιο μεγάλο ρατσιστικό έγκλημα δεν θα μείνει ατιμώρητο, Σοσιαλισμός από τα κάτω Νο165, Μάης-Ιούνης 2024, https://socialismfrombelow.gr/article.php?id=1480&issue=164#gsc.tab=0
6. Καρλ Μαρξ, Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, έκδοση στα ελληνικά, Σύγχρονη εποχή. Παρουσίαση στο περιοδικό Σοσιαλισμός από τα κάτω Νο 145, https://socialismfrombelow.gr/article.php?id=1296&issue=145#gsc.tab=0
7. Για τον μακρύ κατάλογο τέτοιων κινήσεων στη «δεξιά πολυκατοικία» βλέπε Καθημερινή 19 Ιουνίου 2024, Τα κόμματα στα δεξιά της ΝΔ: μια αναδρομή με οδηγό το ιστορικό αρχείο της «Κ»: «από τις πρώτες ευρωεκλογές του πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1981 ως και σήμερα, επτά δεξιότερα της Ν.Δ. κόμματα έχουν επιτύχει την είσοδό τους στην ευρωβουλή, σε διαφορετικές όμως περιόδους και υπό διαφορετικούς συσχετισμούς κάθε φορά:
το Κόμμα Προοδευτικών του Σπύρου Μαρκεζίνη το 1981 με 1 έδρα
η Εθνική Πολιτική Ενωσις (ΕΠΕΝ) του Χρύσανθου Δημητριάδη το 1984 με 1 έδρα
ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός του Γιώργου Καρατζαφέρη με 1 έδρα το 2004 και 2 έδρες το 2009
η Χρυσή Αυγή του Νίκου Μιχαλολιάκου με 3 έδρες το 2014 και 2 έδρες το 2019
η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου με 1 έδρα το 2019 και 2 έδρες το 2024
η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού με 1 έδρα το 2024
η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου με 1 έδρα το 2024
Αλλά και στο εσωτερικό μέτωπο, από τις πρώτες βουλευτικές εκλογές της Μεταπολίτευσης που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 1974 και έπειτα, συνολικά επτά δεξιότερα της Ν.Δ. κόμματα έχουν εξασφαλίσει την παρουσία τους στα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου, σε διαφορετικές όμως περιόδους και υπό διαφορετικούς συσχετισμούς κάθε φορά:
η Εθνική Παράταξις του Στέφανου Στεφανόπουλου με 5 έδρες το 1977
ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός του Γιώργου Καρατζαφέρη με 10 έδρες το 2007 και 15 έδρες το 2009
οι Ανεξάρτητοι Ελληνες του Πάνου Καμμένου με 33 έδρες τον Μάιο του 2012, 20 έδρες τον Ιούνιο του 2012, 13 έδρες τον Ιανουάριο του 2015 και 10 έδρες τον Σεπτέμβριο του 2015
η Χρυσή Αυγή του Νίκου Μιχαλολιάκου με 21 έδρες τον Μάιο του 2012, 18 έδρες τον Ιούνιο του 2012, 17 έδρες τον Ιανουάριο του 2015 και 18 έδρες τον Σεπτέμβριο του 2015
η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου με 10 έδρες το 2019, 16 έδρες τον Μάιο του 2023 και 12 έδρες τον Ιούνιο του 2023
οι Σπαρτιάτες του Βασίλη Στίγκα με 12 έδρες τον Ιούνιο του 2023
η Νίκη του Δημήτρη Νατσιού με 10 έδρες τον Ιούνιο του 2023
Στην πλειονότητά τους, τα κόμματα που βρέθηκαν δεξιά της Ν.Δ. προήλθαν μέσα από τις τάξεις της Νέας Δημοκρατίας. Ο Πάνος Καμμένος ήταν βουλευτής της Ν.Δ. προτού ιδρύσει τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης ήταν –και εκείνος– βουλευτής της Ν.Δ. προτού ιδρύσει τον Λαϊκό Ορθόδοξο Συναγερμό. Η Αφροδίτη Λατινοπούλου ήταν στέλεχος της Ν.Δ. προτού ιδρύσει τη Φωνή Λογικής. Ο Βασίλης Στίγκας ήταν και εκείνος παλαιότερα μέλος της Ν.Δ., αλλά και της Πολιτικής Ανοιξης αργότερα. Ο Σπύρος Θεοτόκης είχε εκλεγεί βουλευτής με τη Ν.Δ. το 1974 προτού ηγηθεί της Εθνικής Παράταξης και εν συνεχεία επιστρέψει στη Ν.Δ. ως βουλευτής Επικρατείας τη δεκαετίας του 1980». https://www.kathimerini.gr/politics/563077243/ta-kommata-sta-dexia-tis-n-d-mia-anadromi-me-odigo-to-istoriko-archeio-tis-k/
8. https://www.in.gr/2024/06/27/politics/syriza-epistoli-ypografoun-87-vouleytes-kai-stelexi-tou-syriza-aixmes-pros-kasselaki-poioi-einai/
9. Γιώργος Πίττας, Υπερκέρδη-απάτες Μητσοτάκη, Εργατική Αλληλεγγύη Νο1628, 26 Ιούνη 2024, https://ergatiki.gr/article.php?id=35414&issue=1628
10. https://www.facebook.com/photo/?fbid=10169089254785385&set=a.10154597489770385
11. Πάνος Γκαργκάνας, Θανατερές ιδιωτικοποιήσεις ή εργατικός έλεγχος;, Σοσιαλισμός από τα κάτω Νο165, Μάης-Ιούνης 2024, https://socialismfrombelow.gr/article.php?id=1483&issue=164#gsc.tab=0
12. Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη, https://www.facebook.com/apergiaki8marti
13. Λένα Βερδέ, Πύλος-διεθνές κίνημα για να τιμωρηθούν οι ένοχοι, Εργατική Αλληλεγγύη Νο1627, 19 Ι0ύνη 2024, https://ergatiki.gr/article.php?id=35397&issue=1627
14. Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα, 10 Ιούνη 2024, https://sekonline.gr/article.php?id=1614