Μινεάπολη, 23 Γενάρη 2026. Τεράστιο συλλαλητήριο ενάντια στις δολοφονίες από τη ρατσιστική αστυνομία ICE
Η ανταρσία ενάντια στη ρατσιστική εκστρατεία του Τραμπ ξαναζωντανεύει τις καλύτερες παραδόσεις της εργατικής τάξης των ΗΠΑ. Γράφει ο Γιώργος Πίττας.
Η άγρια ταξική σύγκρουση που είδαμε να εξελίσσεται ανάμεσα στο κράτος και την εργατική τάξη τον Γενάρη-Φλεβάρη του 2026 στη Μινεάπολη δεν προέκυψε από το πουθενά. Οι δρόμοι της έχουν μια πλούσια ιστορία αγώνων.
Η ρατσιστική δολοφονία του Τζωρτζ Φλόυντ από την αστυνομία το 2020, καταγεγραμμένη σε κοινή θέα στα κινητά των αυτόπτων μαρτύρων οδήγησε σε μια έκρηξη οργής με άγριες συγκρούσεις, πολιορκίες/εμπρησμούς αστυνομικών τμημάτων και μαζικά συλλαλητήρια, που απλώθηκε απο τη Μινεάπολη σε όλες τις ΗΠΑ. Τα τελευταία λόγια του, «I can’t breathe» την ώρα που οι μπάτσοι τον κρατούσαν καθηλωμένο με τα γόνατα στον λαιμό έγιναν το σύνθημα του παγκόσμιου αντιρατσιστικού κινήματος αναζωπυρώνοντας το Βlack Lives Matter που είχε ξεκινήσει μετά τις αστυνομικές δολοφονίες μαύρων αμερικάνων το 2013.
Το «Δεν μπορώ να ανασάνω» της Μινεάπολης ήρθε να εκφράσει παγκόσμια την πλειοψηφία των ανθρώπων που πνίγονται σε ένα σύστημα -κομμένο και ραμμένο για τα κέρδη των λίγων κι εκλεκτών- που το μόνο που έχουν να δώσουν στους πολλούς είναι φτώχεια, αστυνομική βία και ρατσισμό. Το «Ι can’t breathe» αντηχεί στο «Δεν έχω οξυγόνο» του κινήματος των Τεμπών.
Σήμερα, το κίνημα που ξεσηκώθηκε ενάντια στον Τραμπ στο πλευρό των μεταναστών έκανε στην ίδια πόλη ένα άλμα προς τα εμπρός. Έριξε το σύνθημα της Γενικής Απεργίας, επιχείρησε να την οργανώσει από τα κάτω και μέχρι ενός σημείου, πέτυχε να την υλοποιήσει. Αυτό έχει να συμβεί εδώ και δεκαετίες σε κάποια πολιτεία των ΗΠΑ.
Για την ακρίβεια, πρέπει να πάμε πίσω περίπου έναν αιώνα, στο 1934, τότε που η Μινεάπολη είχε γίνει το κέντρο ενός ρωμαλέου εργατικού κινήματος που έκανε την άρχουσα τάξη στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού να τρέμει. Η παράδοσή του έμεινε ζωντανή απέναντι στο «κυνήγι των μαγισσσών» την δεκαετία του ’50, την άγρια καταστολή των σέβεντιες που ακολούθησε την έκρηξη του ’60, την αντεργατική επίθεση του Ρέιγκαν τη δεκαετία του ’80 – αλλά και απέναντι στον Τραμπ και όλες εκείνες τις «αναλύσεις» που θεωρούσαν ότι η εργατική τάξη των ΗΠΑ έχει μετατραπεί σε «άβουλους οπαδούς» του MAGA.
Η ιστορική απεργία του 1934, η νίκη του συνδικάτου των Teamsters, που οδήγησε στο να κερδηθούν βασικά εργατικά δικαιώματα στις ΗΠΑ, δεν ήταν μόνο στα στόματα και τα μυαλά των ακτιβιστών της Μινεάπολης:
«Ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance σχολίασε το πόσο διαφορετική ήταν αυτή η πόλη. Κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στις “δίδυμες πόλεις” Μινεάπολις και Σεντ Πωλ, αναρωτήθηκε φωναχτά γιατί “δεν υπάρχει το ίδιο επίπεδο χάους σε άλλες πόλεις; Ίσως το πρόβλημα είναι μοναδικό στη Μινεάπολη...”. Μέρος της απάντησης, ίσως, βρίσκεται στην ισχυρή ιστορία διαμαρτυριών στην πολιτεία της Μινεσότα που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1890 και τον κρίσιμο ρόλο που διαδραμάτισαν οι δίδυμες πόλεις στα κινήματα των εργατικών και των πολιτικών δικαιωμάτων. Πάρτε για παράδειγμα τη βίαιη απεργία των Teamsters, κατά την οποία δύο διαδηλωτές έχασαν τη ζωή τους σε μια βροχή από σφαίρες στις 20 Ιουλίου 1934, μια μέρα που έγινε γνωστή ως “Ματωμένη Παρασκευή” και τελικά οδήγησε το Κογκρέσο να ψηφίσει τον Εθνικό Νόμο για τις Εργασιακές Σχέσεις ένα χρόνο αργότερα». (https://www.cbc.ca/news/world/minnesota-protest-history-good-pretti-floyd-9.7060428)
Το βιβλίο του John Newsinger «Η αμερικανική εργατική τάξη τη δεκαετία του ’30, η αντεπίθεση» που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, αναδεικνύει όλες πτυχές εκείνου του φοβερού εργατικού κινήματος. Γράφει ο Newsinger σε ένα πρόσφατο άρθρο του:
«Το 1934, τρεις μεγάλες απεργίες στις ΗΠΑ άρχισαν να μετατοπίζουν τους συσχετισμούς των ταξικών δυνάμεων υπέρ της εργατικής τάξης. Οι εργάτες εξεγέρθηκαν στο Τολέδο του Οχάιο, στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνια και στη Μινεάπολη. Όλες οι απεργίες κερδήθηκαν από μαχητικούς, αποφασισμένους απεργούς, με ηγέτες επαναστάτες σοσιαλιστές, που συσπείρωσαν ολόκληρο το εργατικό κίνημα σε αυτές τις πόλεις σε ένδειξη αλληλεγγύης.
Η Μινεάπολη ήταν μια πόλη όπου οι εργοδότες είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους στη Συμμαχία Πολιτών (CA) για να αποκλείσουν τα συνδικάτα. Η CA διέθετε τη δική της ιδιωτική αστυνομική δύναμη με πληροφοριοδότες σε κάθε χώρο εργασίας, απολύοντας και βάζοντας σε μαύρη λίστα όποιον ήταν ύποπτος για συμπάθεια προς τα συνδικάτα. Οι επαναστάτες σοσιαλιστές άρχισαν να οργανώνονται στο συνδικάτο Teamsters, όπου κατάφεραν να στρατολογήσουν μέλη στα ανθρακωρυχεία. Άρχισαν να προετοιμάζονται για μια γενική απεργία τον Μάιο του 1934, με σκοπό να αναγκάσουν τους εργοδότες σε όλη την πόλη να αναγνωρίσουν το συνδικάτο τους το οποίο περιφρουρούσαν οπλισμένοι εργάτες.
Η απεργία ξεκίνησε. Καλά οργανωμένες απεργιακές φρουρές έκλεισαν τη βιομηχανία. Στην αρχή, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες ήταν άοπλοι, αλλά στις 19 Μαΐου η αστυνομία και η CA πραγματοποίησαν συντονισμένες επιθέσεις που άφησαν πολλούς απεργούς σοβαρά τραυματισμένους. Το συνδικάτο αντέδρασε στήνοντας ενέδρα σε μια απεργιακή φρουρά. Ένας μεγάλος αριθμός απεργών, οπλισμένων με ρόπαλα, περίμεναν κρυμμένοι. Και όταν η αστυνομία έφτασε για να τους χτυπήσει, ξαφνικά βρέθηκε σε μειονεκτική θέση απέναντι σε 1.500 απεργούς που την εκδίωξαν. Την επόμενη μέρα οι Teamsters ενισχύθηκαν από εκατοντάδες εργάτες οικοδομών που απεργούσαν σε ένδειξη αλληλεγγύης. Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν, δύο κακοποιοί-τραμπούκοι της CA σκοτώθηκαν. Το συνδικάτο έλεγχε τους δρόμους. Η νίκη έγινε γνωστή ως “The battle of Deputies’ Run”.
Το συνδικάτο πίστευε ότι είχε κάνει αρκετά για να αναγκάσει τους εργοδότες να δεχτούν τους όρους του, αλλά στην πραγματικότητα οι εργοδότες κέρδιζαν χρόνο. Στις 20 Ιουλίου, η αστυνομία έστησε ενέδρα σε απεργούς που προσπαθούσαν να σταματήσουν ένα φορτηγό με απεργοσπάστες, πυροβολώντας τους στον δρόμο χωρίς καμία πρόκληση ή προειδοποίηση. Σκότωσε δύο απεργούς, τον Χένρι Νες και τον Τζον Μπέλορ, και τραυμάτισε άλλους 67.
Οι εργοδότες ήλπιζαν ότι αυτή η επίδειξη δολοφονικής βίας θα έσπαγε το συνδικάτο. Αντίθετα, προκλήθηκε ευρεία κατακραυγή. Περίπου 100.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στην κηδεία του Νες. Το συνδικάτο παρέμεινε ισχυρό, ακόμη και μετά την έφοδο της Εθνοφρουράς στα κεντρικά γραφεία του και τη σύλληψη των ηγετών της απεργίας. Τελικά, ο κυβερνήτης της Μινεσότα, Φλόιντ Όλσον, αναγκάστηκε με μεγάλη απροθυμία να παρέμβει για να φέρει τους εργοδότες σε συμφωνία. Οι εργοδότες φοβόντουσαν ότι η παράταση του αγώνα θα ενίσχυε την Αριστερά στα συνδικάτα. Οι Teamsters είχαν κερδίσει μια ιστορική νίκη στους δρόμους του Μινεάπολις». (https://socialistworker.co.uk/in-depth/minneapolis-how-workers-fought-and-won-in-1934/).
Ο Farrell Dobbs ήταν μέλος του συνδικάτου Teamsters στην Pittsburgh Coal στην οποία ξεκίνησε η απεργία. Κατά τη διάρκειά της ριζοσπαστικοποιήθηκε, άρχισε να προσελκύεται στις μαρξιστικές ιδέες, καταλήγοντας στο τέλος της, να γίνει μέλος της Κομμουνιστικής Ένωσης της Αμερικής μιας τροτσκιστικής ομάδας που είχε διακόψει τις σχέσεις της με το σταλινικό ΚΚ.
Οι μαχητικοί Teamsters έπρεπε να πολεμήσουν τον συντηρητισμό της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας στην κορυφή της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας (AFL) που ήταν προσανατολισμένη στους καλύτερα αμειβόμενους «ειδικευμένους» εργάτες και αγνοούσε την πλειονότητα των εργαζομένων, πολλοί από αυτούς νέοι μετανάστες.
Αυτή φοβόταν τις απεργίες γιατί απειλούσαν τον «διάλογο» με τους εργοδότες και την κυβέρνηση αλλά έτσι έχανε επιρροή στους εργαζόμενους. Οπότε αναγκάστηκε να καλέσει μια απεργία που αφορούσε 600 οδηγούς φορτηγών, βοηθούς και εργάτες των ανθρακωρυχείων. Τα μέλη του τοπικού παραρτήματος 574 των Teamsters αυξήθηκαν σε περίπου 7.000 και ανέλαβαν την οργάνωση της απεργίας από τα κάτω.
Όποιος ψάχνει να βρει από που προέκυψαν όλες αυτές οι απίθανες μορφές πάλης που είδαμε να γίνονται πράξη στη Μινεάπολη ενάντια στο ICE δεν έχει παρά να ανατρέξει στην εφευρετικότητα και τη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης:
Οι απεργοί ανέπτυξαν τακτικές, όπως το «cruising picket» (απεργιακή φρουρά με αυτοκίνητο), για να σταματήσουν τα φορτηγά των απεργοσπαστών. Ακολουθούσαν τα οχήματα με τα αυτοκίνητά τους. Ένας απεργός πηδούσε στο σκαλοπάτι, έβαζε το χέρι του στην καμπίνα και τραβούσε το φρένο έκτακτης ανάγκης. Ένας άλλος γύριζε το μοχλό εκφόρτωσης και έριχνε το φορτίο άνθρακα του οχήματος στο δρόμο.
Οι Teamsters σταμάτησαν μεγάλο μέρος των εμπορικών μεταφορών στην πόλη. Ταυτόχρονα, συντονίστηκαν με τους αγρότες, που θα μπορούσαν να στραφούν εναντίον της απεργίας από την εργοδοσία αν η απεργία διέκοπτε τη ροή των προϊόντων τους προς την πόλη. Κατά την προετοιμασία της γενικής απεργίας, οργάνωσαν ένα τμήμα ανέργων στο συνδικάτο ώστε να αποκλείσουν το ενδεχόμενο αυτοί να λειτουργήσουν ως απεργοσπάστες. Δακτυλογράφοι που εργάζονταν για τοπικές επιχειρήσεις έβγαζαν κρυφά πληροφορίες που θα ήταν χρήσιμες για τους απεργούς. Οργανωμένες στις ομάδες του συνδικάτου οι γυναίκες των απεργών εξασφάλιζαν την γραφειακή, νοσηλευτική και διατροφική υποστήριξη της απεργίας ενώ πήγαιναν σε άλλα συνδικάτα για να ζητήσουν την αλληλεγγύη τους.
Οι απεργοί εξέλεξαν απεργιακή επιτροπή και εξέδωσαν μια καθημερινή εφημερίδα που επιμελούνταν οι τροτσκιστές. Το 1934 έδειξε πώς η γενική απεργία και η οργάνωση από τα κάτω των εργατών μπορεί να οδηγήσει σε νίκες, με τους επαναστάτες σοσιαλιστές στο επίκεντρο.
Ήττα του Τραμπ
Στις 12 Φλεβάρη ο Τραμπ αναγκάστηκε να αποσύρει τους πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) από την πολιτεία της Μινεσότα μετά από μαζική αντίσταση που κράτησε πάνω από δύο μήνες. Ο υπεύθυνος για τα σύνορα, Τιμ Χόμαν, δήλωσε ότι η «επιχείρηση Metro Surge στη Μινεάπολη φτάνει στο τέλος της» ενώ ήδη 1.000 απο τους 3.000 «πράκτορες» της ICE είχαν αποσυρθεί από τους δρόμους της πόλης.
Όταν αυτοί, με εντολή Τραμπ, εισέβαλαν στη Μινεάπολη στις 4 Δεκεμβρίου του 2025, το Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας καυχιόταν για τη «μεγαλύτερη επιχείρηση επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας που έγινε ποτέ». Ο Τραμπ και η ακροδεξιά φαίνονταν πανίσχυροι. Κατά τη διάρκεια της εισβολής, οι μπράβοι της ICE δολοφόνησαν τη Ρενέ Γκουντ και τον Άλεξ Πρέτι, συνέλαβαν χιλιάδες και τρομοκράτησαν δεκάδες χιλιάδες άτομα.
Ωστόσο, ο Τραμπ αναγκάστηκε να υποχωρήσει. «Έμαθα ότι ίσως θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε λίγο πιο ήπια προσέγγιση. Αλλά πρέπει να παραμείνεις σκληρός» δήλωσε σε συνέντευξη στο NBC, όταν ρωτήθηκε «τι έμαθε από τη Μινεάπολη». (https://www.ertnews.gr/eidiseis/diethni/o-tramp-proteinei-pio-ipia-proseggisi-sti-metanasteysi-synexizontai-oi-mazikes-apelaseis/). Τις προηγούμενες εβδομάδες ο Τραμπ είχε δώσει εντολή στην Υπουργό Εσωτερικής Ασφάλειας Κρίστι Νοέμ (που προκάλεσε οργή βρίζοντας τα θύματα της ICE) να μην παρεμβαίνει σε διαδηλώσεις ή ταραχές σε πόλεις που διοικούνται από τους Δημοκρατικούς εκτός εάν οι τοπικές αρχές ζητήσουν επίσημα βοήθεια. Νωρίτερα είχε αποσύρει τον Γκρεγκ Μποβίνο (αυτόν με τη χιτλερική γκαμπαρντίνα) από την διοίκηση όχι μόνο της επιχείρησης αλλά και της Συνοριακής Φρουράς (CBP), αντικαθιστώντας τον με τον Τομ Χόμαν, ένα άλλο ακροδεξιό κάθαρμα, αποκαλούμενο «τσάρο των συνόρων». Τον Γενάρη, η κυβέρνηση ειχε ήδη ολοκληρώσει την απομάκρυνση της Εθνοφρουράς από το Πόρτλαντ, το Λος Άντζελες και το Σικάγο, όπου είχε παραμείνει για μήνες σε υποστήριξη της ICE μετά τις σφοδρές αντιδράσεις -που στο Λος Άντζελες το καλοκαίρι μετατράπηκαν σε μια μικρή εξέγερση.
«Κερδίσαμε αυτή τη μάχη μόνο επειδή παλέψαμε μέρα με τη μέρα! Αλλά δεν έχουμε κερδίσει ακόμα τον πόλεμο. Πρέπει να συνεχίσουμε τον σκληρό αγώνα μας ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις εναντίον των μεταναστών. Να μείνουμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε: Έξω το ICE, κανένας συμβιβασμός, όχι άλλες απελάσεις, νομιμοποίηση για όλους» ανέφερε σε ανακοίνωσή της η «Επιτροπή Δράσης για τα Δικαιώματα των Μεταναστών της Μινεσότα» (Mirac), μια από τις οργανώσεις που πρωτοστάτησαν στα γεγονότα.
«Ο Πρόεδρος Τραμπ νόμιζε ότι μπορούσε να μας σπάσει, αλλά έκανε λάθος. Τους τελευταίους τρεις μήνες, οι κάτοικοι της Μινεσότα έδειξαν στη χώρα μας τι σημαίνει να αντιστεκόμαστε στην τυραννία και να προστατεύουμε τις κοινότητές μας» ανέφερε o συνασπισμός οργανώσεων και συνδικάτων «ICE Out of Minnesota Coalition». «Στους πιο κρύους μήνες του χειμώνα, όταν θα ήταν εύκολο να μείνουμε σπίτι και να κάνουμε τα στραβά μάτια, ντυθήκαμε ζεστά, βγήκαμε στις κοινότητές μας και είπαμε ΟΧΙ. Απλοί άνθρωποι, κληρικοί και δάσκαλοι, επιστάτες και μαμάδες, άνθρωποι με όλες τις περίπλοκες διαφορές μας, απλά αρνηθήκαμε να αφήσουμε τους γείτονές μας να δεχτούν επίθεση και να απαχθούν χωρίς αντίσταση. Το επίπεδο αλληλεγγύης που έδειξαν οι κάτοικοι της Μινεσότα πρέπει να είναι παράδειγμα για όλους και δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο περήφανοι». (https://mnaflcio.org/stpaulunions/news/statement-ice-plan-end-surge)
Στους παγωμένους δρομους, παλεύοντας το «Τέρας»
Πραγματικά αυτό που συνέβη στις λεγόμενες «Δίδυμες Πόλεις», Μινεάπολη και Σαιντ Πωλ στην πολιτεία της Μινεσότα αυτούς τους μήνες, με καθημερινές θερμοκρασίες ως και 20 βαθμούς υπό το μηδέν, δεν το συναντά κανείς συχνά στην ιστορία. Πάνω από 100.000 άνθρωποι συμμετείχαν στα μαζικά συλλαλητήρια και δεκάδες χιλιάδες άλλοι πολέμησαν με λύσσα και αυτοθυσία, γειτονιά τη γειτονιά, against the Monster, το «Τέρας» για το οποίο τραγουδουσαν οι Steppenwolf σε έναν από τους αγωνιστικούς ροκ «ύμνους» της δεκαετίας του ’60.
Σε κάθε γειτονιά, κάτοικοι περίμεναν τα αυτοκίνητα της ICE σε «σκοπιές» ενώ άλλοι τα εντόπιζαν σε περιπολίες με τα αυτοκίνητά τους καταγράφοντας με κάμερες τις κινήσεις και τους αριθμούς τους. Εξοπλισμένοι με χιλιάδες σφυρίχτρες και με τα κινητά στο χέρι περικύκλωναν τους τραμπούκους της ICE παρενοχλώντας τους και εμποδίζοντάς τους να «κάνουν τη δουλειά τους». Δίκτυα ανά γειτονιά οργανώθηκαν για να μεταφέρουν τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης σε όσους χωρίς χαρτιά φοβόντουσαν να βγούνε από τα σπίτια τους. Προκειμένου να μπερδέψουν και να καθυστερήσουν τους ανθρωποκυνηγούς, μη-μετανάστες κάτοικοι κρεμούσαν μεξικανικές σημαίες στα αυτοκίνητά τους προκειμένου να τους ελέγξουν. Οι εργαζόμενοι/ες στα σχολεία, στα νοσοκομεία, στα μαγαζιά, στα ξενοδοχεία, στις συγκοινωνίες και τις δημόσιες υπηρεσίες έβαλαν μπροστά τα κορμιά τους για να εμποδίσουν τους κουκουλοφόρους της ICE να συλλάβουν μαθητές, αρρώστους, πελάτες και συναδέλφους τους.
Σε δυο από αυτές τις εκατοντάδες καθημερινές αψιμαχίες που έδωσε ένας «καθημερινός» κόσμος αντιμέτωπος με τέιζερ, γκλομπ, σπρέι πιπεριού, δακρυγόνα και πυροβόλα όπλα, δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ η 37χρονη Ρενέ Γκουντ που διαμαρτυρόταν με τη σύντροφό της στους «πράκτορες» της ICE που τρομοκρατούσαν επί έξι εβδομάδες τη γειτονιά της. Και, 17 μέρες αργότερα, ο Άλεξ Πρέτι, νοσηλευτής σε ίδρυμα αποκατάσαστασης βετεράνων, την ώρα που πήγε να προφυλάξει μια διαδηλώτρια.
Η Γκουντ δολοφονήθηκε στις 7 Γενάρη ακριβώς τη μέρα που έφτασε στην πόλη ο Μποβίνο, μόλις ένα μίλι απόσταση από εκεί που η αστυνομία είχε δολοφονήσει τον Τζορτζ Φλόυντ το 2020 ενώ μια μέρα νωρίτερα στην πόλη είχε φτάσει η υπουργός Κρίστι Νοέμ. Ο Τραμπ δήλωσε ότι η Ρενέ «συμπεριφέρθηκε απαίσια» και η Νοέμ κατηγόρησε το θύμα για «εγχώρια τρομοκρατία». Η άθλια απόπειρα της κυβέρνησης, όπως και στην περίπτωση του Πρέτι, να βεβηλώσει τη μνήμη των νεκρών και να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα, ενώ οι κάμερες των διαδηλωτών κατέγραφαν από κάθε οπτικη γωνία, πυροδότησαν ακόμη περισσότερο την οργή.
Το κίνημα κλιμακώθηκε. Χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους της Μινεάπολης το ίδιο βράδυ καθώς άρχισε να διαδίδεται η είδηση της δολοφονίας, φωνάζοντας «κανείς δεν είναι παράνομος σε κλεμμένη γη, ξεσηκωθείτε, πάρτε θέση!» και «Γαμώ την ICE, έξω η ICE!». Συγκρούσεις έγιναν με την αστυνομία. Την επόμενη μέρα αυθόρμητες διαδηλώσεις έγιναν σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ. Σύμφωνα με τους διοργανωτές της συμμαχίας «ICE Out for Good», το σαββατοκύριακο 10-11 Γενάρη έγιναν περισσότερες από 1.000 διαμαρτυρίες, από τις μικρότερες κωμοπόλεις έως τις μεγαλύτερες πόλεις. Στη Μινεάπολη, οι διαδηλωτές περικύκλωσαν ένα ξενοδοχείο όπου διέμεναν οι πράκτορες της ICE, χτυπώντας κατσαρόλες και κιθάρες και ρίχνοντας φως στα παράθυρα για να τους εμποδίσουν να κοιμηθούν. Ένα άλλο ξενοδοχείο δέχθηκε επιθέσεις και «υπέστη ζημιές». Διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο δικαστήριο της πόλης για να απαιτήσουν τη σύλληψη των δολοφόνων. Πολιόρκησαν με οδοφράγματα τα κέντρα κράτησης όπου μεταφέρονταν οι συλληφθέντες.
Ο Δημοκρατικός δήμαρχος της Μινεάπολης, Τζέικομπ Φρέι -που είχε δηλώσει «γαμήσου, φύγε από την πόλη μου» προς την ICE και προσπαθούσε να ηγηθεί της αντιρατσιστικής αντιπολίτευσης- κήρυξε στη συνέχεια όλες τις διαδηλώσεις στο κέντρο της πόλης παράνομες, παρακινώντας τους διαδηλωτές να μείνουν σπίτια τους και «να μην τσιμπήσουν το δόλωμα του Τραμπ». Το αντιρατσιστικό δίκτυο «Legalisation for All Network (L4A)» του απάντησε: «Αν αυτοί δεν φύγουν ούτε εμείς πρόκειται να φύγουμε. Πρέπει να αντισταθούμε».
Χτίζοντας δίκτυα από τα πριν
Όλα αυτές οι δράσεις στις οποίες συμμετείχαν μια σειρά συλλογικότητες οργανώθηκαν πατώντας πάνω σε δύο πυλώνες: Καταρχάς, στη σύνδεση των δικτύων του Black Lives Matter (που είχαν εξαπλωθεί πριν από έξι χρόνια στα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ) του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, των αντιρατσιστικών οργανώσεων. Όπως εξηγεί ο Μπιλ Μούλεν, σοσιαλιστής, πανεπιστημιακός και ενεργός στο κίνημα αλληλεγύης στην Παλαιστίνη:
«Η επίθεση του Τραμπ στη Βενεζουέλα και η δολοφονία της Ρενέ Γκουντ συνδέονται. Η σύνδεση μεταξύ του ιμπεριαλιστικού σχεδίου στο εξωτερικό και της ICE στο εσωτερικό είναι ότι και τα δύο βασίζονται στη βίαιη δύναμη που χρσηιμοποιεί η άρχουσα τάξη για να εδραιώσει την εξουσία της. Οι ακτιβιστές της Παλαιστίνης ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στη λίστα των απελάσεων και της καταστολής, πρώτα από τους Δημοκρατικούς και τώρα από τον Τραμπ. Επιστρέφουν ξανά στους δρόμους επειδή δεν χρειάζεται να τους πουν ότι η ICE τους έχει βάλει στο στόχαστρο».
Όπως εξηγεί ο Ryan Perez, μέλος της οργάνωσης για τα δικαιώματα των μεταναστών Comunidades Organizando El Poder Y La Accion Latina» (Copal) στη Μινεάπολη, στο Socialist Worker: «Εδώ κι ένα χρόνο έχουμε δημιουργήσει ένα δίκτυο για να καταγράψουμε όλα τα εγκλήματα και τη βία που διαπράττονται από ομοσπονδιακούς πράκτορες. Τον Δεκέμβριο 200 πράκτορες της ICE και άλλων υπηρεσιών στάλθηκαν στη Μινεσότα. Οι άνθρωποι άρχισαν να οργανώνονται και να καταγράφουν τις καταχρήσεις. Στη συνέχεια, ο αριθμός τους αυξήθηκε σε 2.000, η μεγαλύτερη επιχείρηση της ICE στην ιστορία των ΗΠΑ. Στα τέλη Δεκεμβρίου, διοργανώσαμε μια μεγάλη πορεία για τα δικαιώματα των μεταναστών οπότε ήδη προετοιμαζόμασταν πριν από τη δολοφονία».
Δεύτερος πυλώνας ήταν η δύναμη των συνδικάτων. Οι ταχυδρομικοί υπάλληλοι είχαν ήδη αναλάβει δράση από τις 14/12/25 βάζοντας εμπόδια στην ΙCE που ήθελε να χρησιμοποιήσει έναν χώρο των ταχυδρομείων για να οργανώνει τις επιδρομές της. Ο Τοντ Ντάλστρομ, οργανωτικός διευθυντής της Ομοσπονδίας Εργαζομένων της Πολιτείας της Μινεσότα (ΜΑPE) ανέφερε για τον ρόλο των συνδικάτων:
«Αν κοιτάξετε την ιστορία, ο μόνος τρόπος για να νικηθεί ένα φασιστικό κίνημα είναι η εργατική τάξη να μπει μπροστά. Ήρθαμε σε αντιπαράθεση με μια παραστρατιωτική ομάδα της ακροδεξιάς από την περιοχή την οποία προστάτευε η ICE. Εκπαιδεύσαμε 300 εκπαιδευτικούς και γονείς στην «άμεση ανταπόκριση» (σ.σ. κατάλογος ενεργειών για το πώς αντιμετωπίζεις την ICE). Κάνουμε περιπολίες στα σχολεία το πρωί και το απόγευμα, ώστε οι μαθητές να μπορούν να πηγαίνουν και να έρχονται με ασφάλεια. Κάνουμε παραδόσεις τροφίμων, ταΐζουμε ανθρώπους και παραλαμβάνουμε συνταγές για άτομα που δεν θέλουν να βγουν από τα σπίτια τους. Φροντίζουμε να μάθουμε τα ονόματα όσως απαγάγονται ώστε να ενημερώσουμε τις οικογένειές τους. Συνδέουμε τους ανθρώπους που θέλουν να βοηθήσουν με ό,τι αισθάνονται άνετα να κάνουν. Μερικοί θέλουν απλώς να κάνουν παραδόσεις τροφίμων. Άλλοι προτιμάνε την παρακολούθηση της ΙCE. Το μοναδικό χαρακτηριστικό του εργατικού κινήματος είναι ότι διαθέτουμε όλα αυτά τα οργανωμένα δίκτυα».
Shut Down Minneapolis- Γενική Απεργία!
Η εξέγερση μαζικής ανυπακοής των κατοίκων της Μινεάπολης κορυφώθηκε με τη γενική απεργία στις 23 Γενάρη. Τέσσερις μέρες νωρίτερα, τα συνδικάτα και οι οργανώσεις μεταναστών κάλεσαν σε κοινή συνέντευξη τύπου για να ανακοινώσουν τη μέρα δράσης «Stop ICE, Shut Down Minneapolis» στις 23/1. «Εκπροσωπούμε 170 συνδικάτα με 80.000 μέλη στην περιοχή. Είμαστε εδώ για να μιλήσουμε για την υποστήριξή μας στην ημέρα της αλήθειας και της ελευθερίας στις 23 Ιανουαρίου, χωρίς δουλειά, χωρίς σχολείο, χωρίς ψώνια, σε όλες τις κοινότητές μας» είπε η Chelsie Glaubitz Gabiou, πρόεδρος της AFL-CIO στη Μινεάπολη.
Το λόγο πήρε ο Greg Nammacher, πρόεδρος του SEIU Local 26, που εκπροσωπεί 8.000 καθαριστές, υπαλλήλους ασφαλείας και αεροδρομίων και καθαριστές παραθύρων, εξηγώντας τους λόγους που το συνδικάτο πρωτοστάτησε στην πρωοτοβουλία: «Έχουμε χάσει πάνω από 20 μέλη μας λόγω της ICE, άτομα που κρατήθηκαν χωρίς προειδοποίηση ή δίκαιη δίκη. Σε μια μόνο συνάντηση 150 μελών του συνδικάτου, το 95% δήλωσε ότι δεν θα πάει στη δουλειά».
Στι 23/1, χιλιάδες εργαζόμενοι συγκεντρώθηκαν το πρωί στο αεροδρόμιο Minneapolis-St Paul, όπου μια ομάδα 99 κληρικών μπλόκαρε τον δρόμο και συνελήφθη μαζικά. Τα πλακάτ στα χέρια των απεργών απαιτούσαν από τις αεροπορικές εταιρείες να αρνηθούν τη συνεργασία με την ICE. Άλλοι διαδηλωτές κρατούσαν πλακάτ με τα ονόματα των εργαζομένων του αεροδρομίου, μελών του συνδικάτου Unite Here, που είχαν απαχθεί από την ομοσπονδιακή υπηρεσία.
Πάνω από 100.000 άνθρωποι συμμετείχαν στο συλλαλητήριο στο κέντρο της πόλης. Σύμφωνα με το περιοδικό Labor Notes «σχεδόν το ένα τέταρτο των κατοίκων της Μινεσότα δήλωσαν ότι συμμετείχαν. Δεκάδες χιλιάδες δεν πήγαν στη δουλειά τους ενώ οργανώσεις που εκπροσωπούσαν τις διάφορες κοινότητες άσκησαν πίεση σε ιδιοκτήτες επιχειρήσεων να τις κλείσουν. Η Christa Sarrack, πρόεδρος του συνδικάτου ξενοδοχοϋπαλλήλων που εκπροσωπεί 6.000 εργαζόμενους, δήλωσε ότι “ίσως ήταν η μεγαλύτερη εργατική κινητοποίηση που έχει δει ποτέ η πολιτεία παρά το γεγονός ότι οι ηγέτες των συνδικάτων δεν κήρυξαν επίσημα απεργία”. Ωστόσο, υπήρχε ενθουσιασμός από τη βάση και οι ηγέτες των συνδικάτων στη Μινεσότα αναγκάστηκαν να υποστηρίξουν το οικονομικό σατ-ντάουν. Το συνδικάτο των μεταπτυχιακών φοιτητών του Πανεπιστημίου της Μινεσότα, για παράδειγμα, συμβούλεψε τα 4.000 μέλη του να μην πάνε στη δουλειά».
(https://labornotes.org/2026/01/how-spread-general-strike-beyond-twin-cities)
Tην επομένη της απεργίας, στις 24/1, οι δολοφόνοι της ICE σκότωσαν τον Άλεξ Πρέτι. Η οργή ξεχείλισε ξανά στους δρόμους. Έγινε ένα δεύτερο κάλεσμα για απεργία σε όλες τις ΗΠΑ στις 30/1 κάτω από το σύνθημα «Μινεσότα, κάνε μας περήφανους–γενική απεργία, κλείστε τα όλα». «Πριν από τρεις εβδομάδες, δεν μπορούσε κανείς ούτε να σκεφτεί ότι η λέξη “γενική απεργία” θα μπορούσε να έχει κάποια πραγματική σημασία στις ΗΠΑ. Και τώρα είναι το μόνο πράγμα που απασχολεί όλους», δήλωσε ο Manolo De Los Santos, από την οργάνωση «People’s Forum».
Η προσπάθεια αυτή δεν τελεσφόρησε στους χώρους δουλειάς αλλά έκλεισαν πολλές σχολές με τους φοιτητές/ριες να συμμετέχουν μαζικά στα συλλαλητήρια που έγιναν στις 30/1 σε πάνω από 250 πόλεις κινητοποιώντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Στη Μινεάπολη μια λαοθάλασσα κατέλαβε το κέντρο της πόλης ενώ το βράδυ της επόμενης μέρας στη συναυλία αλληλεγγύης που οργάνωσε ο Τομ Μορέλο, ο Μπρους Σπρίνγκστιν τραγούδησε το «Streets of Minneapolis» το οποίο με το που κυκλοφόρησε, μέσα σε μια μέρα έκανε 4 εκατομμύρια views. Η αλληλεγγύη στη Μινεάπολη έφτασε στο Χολιγουντ, τα βραβεία Grammy, το Super Bowl.
Ο αγώνας συνεχίζεται
Η σταδιακή απόσυρση των ομοσπονδιακών δυνάμεών του Τραμπ από τη Μινεσότα ήταν μια νίκη αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται. Στη Μινεσότα, οι κάτοικοι με «το όπλο παρά πόδα» περιμένουν να φύγουν εντελώς. Αλλά νέα μέτωπα ανοίγουν. Η ICE αγόρασε μια αποθήκη στο Ντιτρόιτ την οποία σχεδιάζει να μετατρέψει σε κέντρο κράτησης. Η ομοσπονδία συνδικάτων AFL-CIO στο Μίσιγκαν προειδοποίησε την ICE να μείνει μακριά από την πολιτεία τους. Στις 16/2, μια δασκάλα, η Λίντα Ντέιβις σκοτώθηκε στην πολιτεία της Τζόρτζια, όταν ένα αυτοκίνητο που καταδιώκονταν από την ICE συγκρούστηκε με το δικό της. Οι αρχές φόρτωσαν την ανθρωποκτονία στον οδηγό του αυτοκινήτου για ένα ακόμη θάνατο που προκάλεσαν οι ίδιες.
Oκτώ άνθρωποι έχουν δολοφονηθεί ή χάσει τη ζωή τους στις επιχειρησεις και στα άθλια κέντρα κράτησης της ICE το 2026 και 32 το 2025. Την περασμένη χρονιά οι πράκτορες της ICE έχουν εμπλακεί σε 16 περιστατικά πυροβολισμών και σε άλλα 13 περιστατικά πυροβολισμών με πλαστικές σφαίρες. Μόνο τον Δεκέμβριο του 2025, 68.440 άτομα φυλακίστηκαν σε «ιδρύματα» της ICE. Προκειμένου να διαπράττει αυτά τα εγκλήματα, όπως σημειώνει σε άρθρο του στο Phenomenal World, ο Michael Macher 1ο ετήσιος προϋπολογισμός της ICE τριπλασιάστηκε σε περίπου 28 δις. δολάρια έως το 2029». Το 2026, ο Tραμπ έχει βάλει μπρος να στρατολογήσει άλλους 10.000 πράκτορες στην υπηρεσία για την οποία πληθαίνουν οι καταγγελίες ότι έχει γεμίσει από τους φασίστες των Proud Boys που προστατεύονται από την ανωνυμία και τις κουκούλες. Όπως σημειώνει ο Macher: «Οι ακροδεξιοί και φασίστες εντός της ICE και της CBP (επανδρωμένες αντίστοιχα με πάνω από 20.000 και 40.000 πράκτορες) έχουν αυξήσει τους πόρους, την αυτονομία και την εξουσία τους εντός του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας». (https://www.phenomenalworld.org/analysis/enforcement-regime/).
Με τους φασίστες να γίνονται κομμάτι εκείνων των κρατικών μηχανισμών που αποτελούν τον πολιορκητικό κριό του Τραμπ, τους μετανάστες, τα εργατικα δικαιώματα, τα συνδικάτα, τις γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να βρίσκονται μονίμως στο στόχαστρό του Τραμπ, η φασιστική απειλή κινητοποιεί μαζικά τον κόσμο που βλέπει πλέον ότι αυτός ο κίνδυνος είναι ορατός.
Αλλά ο Τραμπ απέχει πολύ από το να έχει γίνει ο Μουσολίνι της δεκαετίας του 2020. Το αντιδραστικό κίνημα που θρέφει έχει λουφάξει απέναντι στη μαζική αντίσταση μένοντας μακριά από τους δρόμους. Στη Μινεσότα, η προσπάθεια των φασιστών, κυρίως «φερτών» από άλλες περιοχές, να ενισχύσουν την ICE απαντήθηκε με αντισυγκεντρώσεις στον δρόμο που εξευτέλισαν τους φασίστες.
Όταν ο Τζέικ Λανγκ, (αρχηγός μιας φασιστικής πολιτοφυλακής, φυλακισμένος για τη συμμετοχή του στην εισβολή στο Καπιτώλιο το 2021 και ανάμεσα στους χιλιάδες φασίστες στους οποίους χορήγησε χάρη ο Τραμπ με το που ανέλαβε την εξουσία) κάλεσε σε συγκέντρωση σε μια πολυεθνική γειτονιά της Μινεάπολις, τον σταμάτησε ένα πλήθος αντιδιαδηλωτών οπλισμένων με... χιονόμπαλες και μπαλόνια με νερό. Η εικόνα του τρόμου στο πρόσωπό του, την ώρα που τον φυγάδευσαν κάποιοι μαύροι διαδηλωτές, ήταν εξευτελιστική και αποθαρρυντική για όλο τον ακροδεξιό-ναζιστικό συρφετό. Από την περασμένη χρονιά οπότε ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις της ICE οι φασίστες δεν έχουν τολμήσει να κάνουν μαζική κινητοποίηση. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ότι η ίδια η ICE προσλαμβάνει μέλη από την ακροδεξιά και γίνεται φυτώριο για την ανάπτυξή της.
Επόμενο μαζικό βήμα συνέχισης και γενίκευσης αυτού του αγώνα είναι το νέο κύμα αντικυβερνητικών διαδηλώσεων «No Kings» στις 28 Μάρτη, ένα ακριβώς χρόνο μετά τις περσινές όπου εκατομμύρια άνθρωποι διαδήλωσαν σε όλες τις ΗΠΑ ενώ αντίστοιχα συλλαλητήρια είχαν γίνει στις 18/10/25. Ο πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Τζόνσον έχει χαρακτηρίσει τις διαμαρτυρίες του No Kings ως «συγκεντρώσεις μίσους», των «υποστηρικτών της Χάμας» και των «αντίφα».
Στην πραγματικότητα στο Νο Kings συμμετέχει μια ευρεία γκάμα οργανώσεων χωρίς ενιαία πολιτική γραμμή πέρα από την αντίθεση πάνω σε όλες τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις του Τραμπ. Αυτή ξεκινάει από τα συνδικάτα, τις αντιρατσιστικές, γυνακείες, ΛΟΑΤΚΙ+, περιβαλλοντικές οργανώσεις και τη ριζοσπαστική Αριστερά των ΗΠΑ και φτάνει μέχρι τους «πατριώτες» που υπερασπίζονται το Σύνταγμα κυματίζοντας την αμερικανική σημαία στις διαδηλώσεις, έχοντας κερδίσει στην πορεία και την υποστήριξη του απαξιωμένου κατεστημένου των Δημοκρατικών, συμπεριλαμβανομένων της Χίλαρι Κλίντον και της Καμάλα Χάρις που επιχειρούν να ανακτήσουν έτσι το χαμένο τους κύρος.
Αλλά τα δημοκρατικά δικαιώματα και οι ρατσιστικές επιθέσεις αποτελούν μόνο μια πλευρά της αντίθεσης στον Τραμπ. Η άλλη όψη είναι η συνέχιση των μαχητικών απεργιών διαρκειας που είδαμε και τα προηγούμενα χρόνια για αυξήσεις, καλύτερες συνθήκες δουλειάς και συνδικαλιστικά δικαιώματα που βρίκσονται στο στόχαστρο του Τραμπ. Ένα φοβερό παράδειγμα που εξελίχθηκε μέσα στον Γενάρη-Φλεβάρη είναι η απεργία διαρκείας ενός μήνα των 15.000 νοσηλευτριών/ών στη Νέα Υόρκη. Στις 14 Φλεβάρη τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου 10.000 από αυτούς επέστρεψαν στις δουλειές τους, στα νοσοκομεία Mount Sinai και Montefiore έχοντας υπογράψει ΣΣΕ που περιλαμβάνει αυξήσεις, παροχές και επίπεδα στελέχωσης ενώ οι υπόλοιποι 5.000. συνέχιζαν την απεργία στο NewYork-Presbyterian Hospital με το συνδικάτο τους να απορρίπτει την πρόταση της διοίκησης.
Στις απεργιακές τους φρουρές συμμετείχε και ο νέος σοσιαλδημιοκράτης δήμαρχος της πόλης Μαμντάνι που ανέλαβε τον Γενάρη έχοντας εκλεγεί κόντρα στους Ρεπουμπλικάνους και το δεξιό κατεστημένο των Δημοκρατικών παρότι ο ίδιος μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος. Με το που ανέλαβε, ο Μαμντάνι ακύρωσε την απόφαση για εφαρμογή του ορισμού του αντισημιτισμού της IHRA μέσω της οποίας φιμώνεται κάθε κριτική προς το Ισραήλ και την απαγόρευση που είχε επιβληθεί στους δημόσιους φορείς της Νέας Υόρκης να μποϊκοτάρουν ή να αποσύρουν τις επενδύσεις τους από το Ισραήλ. Κι ένα μήνα αργότερα υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα που απαγορεύει στην ICE και σε άλλες υπηρεσίες να εισέρχονται σε ακίνητα χωρίς να έχουν λάβει ένταλμα από δικαστή.
Εκατομμύρια εργαζόμενοι και συνολικά η Αριστερά στις ΗΠΑ αντλεί ελπίδα από την Αριστερά του Δημοκρατικού Κόμματος με κύριο εκφραστή το DSA, τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής, των οποίων ο Μαμντάνι είναι μέλος. Αλλά ανήκει στο ίδιο Δημοκρατικό Κόμμα που κλιμάκωσε επί προεδρίας Μπάιντεν την υποστήριξη του γενοκτονικού πολέμου του Ισραήλ στην Γάζα, που κατέστειλε τις φοιτητικές καταλήψεις και απέλασε σχεδόν 600.000 μετανάστες από τις ΗΠΑ. Όπως καυχήθηκε πρόσφατα η Χίλαρι Κλίντον: «Περισσότεροι άνθρωποι απελάθηκαν υπό την προεδρία του συζύγου μου και του Μπαράκ Ομπάμα χωρίς να σκοτωθούν Αμερικανοί πολίτες από ό,τι κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ ή αυτό το πρώτο έτος της δεύτερης θητείας του», είπε.
Το προφανές πολιτικό ρήγμα ανάμεσα στις δύο γραμμές πρέπει να γίνει ρήγμα στο ίδιο το Δημοκρατικό Κόμμα, μέσα από την έξοδο εκείνων των κομματιών της Αριστεράς που συμμετέχουν σε ένα κόμμα ταυτισμένο με την άρχουσα τάξη των ΗΠΑ και την ένωσή τους με τη ριζοσπαστική Αριστερά που βρίσκεται έξω από αυτό. Η πορεία προσαρμοιγής του Μπέρνι Σάντερς (που πλαισίωσε τον Μαμντάνι στην ορκωμοσία του) βαράει καμπανάκι ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο Σάντερς που για δεκαετίες χαρακτήριζε το Δημοκρατικό Κόμμα «ιδεολογικά χρεωκοπημένο» κα αναζωογόνησε την Αριστερά κατεβαίνοντας ως υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος στις ΗΠΑ κατέληξε να υπερασπίζεται τον Μπάιντεν ως τον «πιο αποτελεσματικό πρόεδρο στη σύγχρονη ιστορία της χώρας» χαρακτηρίζοντας τους Δημοκρατικούς της Χίλαρι και της Καμάλα ως «την τελευταία γραμμή άμυνας».
Πολύτιμα συμπεράσματα
Ποια είναι τα συμπεράσματα, τα διδάγματα και τα παραδείγματα που πρέπει να αντλήσει η Αριστερά και το εργατικό κίνημα από τα γεγονότα στη Μινεάπολη, σε όλο τον κόσμο, και εδώ στην Ελλάδα;
Ο ρατσισμός και η αντι-μεταναστευτική προπαγάνδα που χρησιμοποιούν ο Τραμπ και ο Μητσοτάκης -προκειμένου να δημιουργήσουν αποδιοπομπαίους τράγους, να διαιρέσουν την εργατική τάξη και εν μέσω οικονομικής, πολιτικής και διεολογικής κρίσης του συστήματος, να μπετονάρουν τη βάση τους πάνω σε μια ακροδεξιά βάση- δεν είναι ανίκητη.
Απέναντι στον ρατσισμό και την ισλαμοφοβία που καλλιεργούνται συνειδητά και οργανωμένα από τις άρχουσες τάξεις και τις κυβερνήσεις τους, ξεκινάμε από την αφετηρία ότι υπάρχει η τεράστια δύναμη της συλλογικότητας μιας πολυεθνικής, πολυφυλετικής εργατικής τάξης που ζει μαζί στις γειτονιές, εργάζεται μαζί στους χώρους δουλειάς και βαδίζει μαζί στις διαδηλώσεις, βιώνοντας κοινή εκμετάλλευση και καταπίεση.
Ωστόσο, για να εκφραστεί και να μεταφραστεί σε δράση η δύναμη της συλλογικής εργατικής τάξης χρειάζεται ξεκάθαρη στάση απέναντι στο ζήτημα της μετανάστευσης. Τα συνθήματα «όχι στις απελάσεις, νομιμοποίηση για όλους, κανένας μετανάστης δεν είναι παράνομος, εργάτες ενωμένοι ποτέ νικημένοι» που φωνάζουν οι διαδηλωτές στη Μινεάπολη και στις ΗΠΑ δείχνουν τον δρόμο.
Το πολιτικό υποκείμενο που πρέπει να θέσει ξεκάθαρα και φωναχτά αυτήν την προοπτική και στην Ελλάδα, είναι η Αριστερά. Τα κόμματα, οι δημοτικές κινήσεις της, οι παρατάξεις της στα συνδκάτα, οι αμέτρητες πρωτοβουλίες και συλλογικότητες που έχει σε όλους τους τομείς. Όχι σε αφηρημένη, ιδεολογική βάση, όχι κάπου στην τελευταία υποπαράγραφο των προγραμμάτων της, μη τυχόν και χάσει καμιά ψήφο από το «κεντροδεξιό» ακροατήριο, αλλά στο κέντρο της πολιτικής της ατζέντας.
Όταν ο ρατσισμός, οι απελάσεις, η δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης και οι δολοφονίες στα σύνορα των ΗΠΑ και της ΕΕ έχουν μετατραπεί στο βασικό ιδεολογικό εργαλείο της άρχουσας τάξης ανοίγοντας τον δρόμο στη φασιστική απειλή, η στάση της Αριστεράς οφείλει να βάλει σε πρώτη προτεραιότητα το ζήτημα της υπεράσπισης των μεταναστών και των προσφύγων, όχι μόνο πάνω σε ανθρωπιστική αλλά σε ταξική βάση: Εξηγώντας ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες εργάτες/ριες που ζουν στην Ελλάδα, είναι δύναμη για τους ντόπιους εργάτες. Και κάθε επίθεση στους μετανάστες είναι επίθεση ενάντια σε ολόκληρη την εργατική τάξη. Η δολοφονία δυο «λευκών» εργατών της Γκουντ και του Πρέτι από την ICE το απέδειξαν αυτό.
Δεν φτάνει μόνο να τεθεί σε προτεραιότητα και να ειπωθεί φωναχτά αυτό. Χρειάζεται και να οργανωθεί συστηματικά στην πράξη. Το αντιρασιστικό κίνημα κατάφερε να τα βάλει επί δυο μήνες με τον φονικό μηχανισμό του ICE στη Μινεάπολη, γιατί συνδικάτα και οργανώσεις δεν περίμεναν πότε ο Τραμπ θα βάλει στο στόχαστρο την πόλη τους αλλά οργάνωναν από τα πριν σε σταθερή βάση εξωστρεφείς δράσεις και δίκτυα.
Η οργανωμένη εργατική τάξη με τα συνδικάτα της, όχι μόνο αποτελεί τον πιο συμπαγή παράγοντα ενότητας, αλλά παραλύοντας τα πάντα με όπλο της τη Γενική Απεργία, αποτελεί τον πιο αποφασιστικό παράγοντα πίεσης και επιβολής πάνω στα αφεντικά και τις κυβερνήσεις. Αν έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνεται πολιτική Γενική Απεργία στη Μινεάπολη υπέρ των μεταναστών και ο Τραμπ να κάνει πίσω, το ερώτημα που τίθεται άμεσα προς τις ηγεσίες της Αριστεράς και των συνδικάτων, είναι: γιατί όχι παντού, κι εδώ στην Ελλάδα, ενάντια στον Μητσοτάκη και τη θανατοπολιτική που εφαρμόζει αποτελεσματικότερα από τον Τραμπ, στην Πύλο και τη Χιο;
Με ποια στρατηγική
Η ταξική και η πολιτική πόλωση βαθαίνει στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με το Pew Research Center, «η εμπιστοσύνη στους θεσμούς της χώρας δεν ήταν ποτέ τόσο χαμηλή. Μόνο το 22% των ενηλίκων στις ΗΠΑ δήλωσαν ότι εμπιστεύονται την ομοσπονδιακή κυβέρνηση σε σύγκριση με το 77% πριν από έξι δεκαετίες». Άλλες δημοσκοπήσεις θέτουν πλέον νέα ερωτήματα, αν οι ΗΠΑ βρίσκονται μπροστά σε «εμφύλιο πόλεμο» ή μια «επανάσταση».
Η έλλειψη εμπιστοσύνης αφορά ένα κομμάτι που στρέφεται προς την ακροδεξιά κάτω από τη σημαία του ΜΑGA. Aλλά ο ένας χρόνος διακυβέρνησης Τραμπ έχει ρίξει τη δημοτικότητά του. Σε δημοσκόπηση του Reuters/Ipsos (13-16 Φεβρουαρίου) μόνο το 38% των ερωτηθέντων ενέκρινε τον τρόπο με τον οποίο ο Τραμπ χειρίζεται το θέμα της μετανάστευσης ενώ το ίδιο είναι το ποσοστό υποστήριξης για το σύνολο της πολιτικής του -με ένα 55% να δηλώνει ότι δεν την εγκρίνει.
Αντίθετα η υποστήριξη προς τα συνδικάτα κυμαίνεται κατά μέσο όρο ανάμεσα στο 65-70% τα μεγαλύτερα ποσοστά εδώ και επτά δεκαετίες -παρά το γεγονός ότι οι (ολοένα και αυξανόμενοι) συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι είναι κάτι παραπάνω από το 10% του συνόλου του εργατικού δυναμικού. Η εργατική τάξη αναδεικνύεται μαζικά σαν η εναλλακτική σε ένα σύστημα που πλέον το μόνο που έχει να δώσει είναι ρατσισμό, πόλεμο, καταστροφή. Μαζί με την ταξική πόλωση στις ΗΠΑ βαθαίνει και η ριζοσπαστικοποίηση. Στα τέλη 2025 και τις αρχές του 2026 ένα 39-43% δήλωνε ότι έχει θετική στάση για τον Σοσιαλισμό, με το ποσοστό στις ηλικίες 18-29 ετών να φτάνει στο 44%. Αυτά σηματοδοτούν μια μαζική στροφή προς τα αριστερά μέσα στην αμερικανική κοινωνία.
Ο August Nimtz, μαρξιστής θεωρητικός και ακτιβιστής (διδάσκει Αφροαμερικανικές και Αφρικανικές Σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα) σε συνέντευξή του στο Socialist Worker, συνόψισε το που βρισκόμαστε:
«Με εντυπωσιάζει το πόσο η σημερινή κατάσταση μοιάζει με την κατάσταση πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο -ο ανταγωνισμός για τους πόρους και τις αγορές και οι δασμολογικοί πόλεμοι... Στα γραπτά του μεταξύ 1888-92, ο Φρίντριχ Ένγκελς προέβλεψε ότι περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι θα πέθαιναν στον επερχόμενο παγκόσμιο πόλεμο λόγω της θανατηφόρας δύναμης των όπλων. Όμως, υποστήριζε ότι αυτό δεν ήταν αναπόφευκτο. Αν οι εργάτες κατάφερναν να πάρουν την εξουσία, ο πόλεμος θα μπορούσε να αποφευχθεί. Και το 1917, οι Μπολσεβίκοι πήραν την εξουσία και αυτό ήταν το ξεκίνημα του τέλους του πολέμου.
Σήμερα ζούμε σε έναν επικίνδυνο κόσμο -διαθέτουμε και πυρηνικά όπλα. Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος μπορεί να αποφευχθεί αν η τάξη μας πάρει την πολιτική εξουσία. Η βαθιά οικονομική κρίση κάνει τους εργάτες ανοχτούς σε ριζοσπαστικές ιδέες τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά. Είναι πολύ θετικό ότι τα συνδικάτα πρωτοστάτησαν ενάντια στην ICE, ότι οι αγώνες των συνδικάτων συνεχίζονται, όπως δείχνει η απεργία των νοσοκόμων στη Νέα Υόρκη. Οι συνθήκες αναγκάζουν τους εργάτες να οργανωθούν.
Η εργατική τάξη μαθαίνει μέσα από δοκιμές και λάθη. Πολλοί δοκίμασαν τον Τραμπ και μπορεί να δοκιμάσουν τους Δημοκρατικούς και μετά τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές της Αμερικής. Όπως έγραψαν ο Καρλ Μαρξ και ο Ένγκελς, ένας πνιγμένος θα αρπάξει ένα κλαδί και θα ελπίζει ότι θα τον σώσει.
Ο Βλαντιμίρ Λένιν έδωσε μια σημαντική εικόνα το 1901. Υποστήριξε ότι, αν οι εργαζόμενοι δεν έχουν ένα επαναστατικό κόμμα πριν ξεσπάσει η κρίση, η δημιουργία ενός κόμματος όταν τα πράματα πάνε στραβά, θα είναι πολυτάραχη και καθυστερημένη. Αυτή η εικόνα εξηγεί γιατί οι Μπολσεβίκοι κατάφεραν να πάρουν την εξουσία το 1917. Και πρέπει να προετοιμαστούμε για αυτό το μέλλον σήμερα».