Η πάλη ενάντια στην ισλαμοφοβία
Chris Harman, Πάνος Γκαργκάνας
192 σελίδες, 14€
Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο
Κυκλοφόρησε από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο η ανανεωμένη έκδοση του βιβλίου “Η πάλη ενάντια στην ισλαμοφοβία”. Κορμός της νέας έκδοσης αποτελεί ένα κείμενο σταθμός για την ερμηνεία του σύγχρονου ριζοσπαστικού Ισλάμ, το κείμενο του Κρις Χάρμαν «Ο Προφήτης και το Προλεταριάτο», εικοσιτρία χρόνια μετά την πρώτη εμφάνισή του στα ελληνικά τον Μάη του 2003. Στην νέα έκδοση περιλαμβάνεται κι ένας εκτενής πρόλογος από τον Κώστα Πίττα, καθώς και το κείμενο “Επιστημονικά αντίδοτα στην ισλαμοφοβία” του Πάνου Γκαργκάνα που γράφτηκε το Σεπτέμβρη του 2011.
Λιγότερο από τρεις δεκαετίες πριν, η λέξη ισλαμοφοβία δεν υπήρχε σε κανένα λεξικό (αν και ο όρος είχε αρχίσει να ακούγεται από τις αρχές του 1980). Σήμερα είναι η κυρίαρχη μορφή του ρατσισμού στη Δύση και όχι μόνο. Σήμερα η ισλαμοφοβία έχει αντικαταστήσει τον αντισημιτισμό του 20ου αιώνα που τελικά οδήγησε στο Ολοκαύτωμα σαν κύρια μορφή καλλιεργούμενου ρατσισμού από τις άρχουσες τάξεις της «Δύσης» (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο αντισημιτισμός έχει εξαφανισθεί).
Όπως γράφει ο Κώστας Πίττας στην εκτενή εισαγωγή του στη νέα έκδοση του βιβλίου:
«Η δαιμονοποίηση των ‘κακών’ ισλαμιστών από τις κυβερνήσεις, που δεν χάνουν ευκαιρία να αναδείξουν τους μουσουλμάνους σαν τον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο που απειλεί τον ‘δυτικό τρόπο ζωής’ και τις ίδιες τις ζωές μας, χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για ρατσιστικές κοινωνικές διακρίσεις, για push backs που καταλήγουν σε μαζικούς πνιγμούς μεταναστών και προσφύγων στη Μεσόγειο, για φράχτες στα σύνορα και για επιδρομές του λιμενικού και της αστυνομίας, λιπαίνοντας το έδαφος για την ακροδεξιά παντού. Το κόμμα της Λεπέν στη Γαλλία, το AfD στη Γερμανία, ο Φάρατζ στη Βρετανία, όλος ο ακροδεξιός συρφετός στην Ελλάδα έχουν στην αιχμή της προπαγάνδας τους τον ισλαμοφοβικό ρατσισμό. Ταυτόχρονα, η ισλαμοφοβία αξιοποιείται σαν μια από τις δικαιολογίες για όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις από το Ιράν στη Μέση Ανατολή μέχρι το Μάλι στην Αφρική, για τη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, για τη στήριξη στυγνών δικτατοριών όπως του Σίσι στην Αίγυπτο. Η ισλαμοφοβία είναι το δηλητήριο που θέλει να μας κάνει να καταπιούμε αυτή τη βαρβαρότητα ως πρόοδο».
Αυτή η περιγραφή ταιριάζει απόλυτα στην κυβέρνηση της ΝΔ. Σπέρνει το δηλητήριο του ρατσισμού και της ισλαμοφοβίας με τον πιο επαίσχυντο τρόπο. Κουκουλώνει το μεγαλύτερο ρατσιστικό έγκλημα με τους 650 νεκρούς στην Πύλο. Και ταυτόχρονα καμαρώνει γι' αυτό. Ο Άδωνις Γεωργιάδης έγραψε ειρωνικά σαν απάντηση στις καταγγελίες του ΟΗΕ «Πώς να με ανταγωνιστούν οι συνυποψήφιοι μου στην Βόρεια Αθήνα αν με ονοματίζουν ως ένας από τους βασικούς υπερασπιστές του Λιμενικού μας Σώματος και της πολιτικής μας των κλειστών συνόρων κατά της λαθρομετανάστευσης; Επί της ουσίας δέχομαι τις “κατηγορίες τους”, αγαπώ, σέβομαι και υπερασπίζομαι το Λιμενικό μας Σώμα και μάχομαι σφόδρα κατά της λαθρομετανάστευσης». Και ο Βορίδης παραδέχτηκε μέσα στη Βουλή την επιλογή της κυβέρνησης: “βουλιάζουμε” τις βάρκες των προσφύγων.
Πριν από μερικές βδομάδες ψηφίστηκε στην Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο του Πλεύρη με το οποίο η κυβέρνηση επιχειρεί να θέσει σε εφαρμογή το νέο αντιδραστικό Σύμφωνο για τη Μετανάστευση και το Άσυλο της Ε.Ε. Το νέο Σύμφωνο, στο οποίο είχαν καταλήξει τα ευρωπαϊκά όργανα τον Δεκέμβρη του 2024 μετά από χρόνια “διαπραγματεύσεων” με τα κράτη μέλη, ήταν ένα ρατσιστικό τερατούργημα. Στον πυρήνα του είχε την ακόμα μεγαλύτερη σκλήρυνση των απάνθρωπων πολιτικών που έχουν δημιουργήσει την Ευρώπη Φρούριο, με θύματα δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες· τουλάχιστον 35.000 από το 2014 μέχρι σήμερα μόνο στα νερά της Μεσογείου.
Πρόκειται για τον ενταφιασμό του δικαιώματος στο άσυλο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με τους βασικούς κανονισμούς του να είναι αφιερωμένοι στις γρηγορότερες, ευκολότερες και περισσότερες απορρίψεις αιτήσεων ασύλου και τις απελάσεις. Και για την ακόμα μεγαλύτερη θωράκιση των συνόρων που οδηγούν σε μαζικά εγκλήματα όπως της Πύλου, με τη δημιουργία νέων μηχανισμών “αποτροπής” καθώς και στρατοπέδων συγκέντρωσης· εντός αλλά και μελλοντικά εκτός Ε.Ε. Τώρα, δυο χρόνια μετά την ανακοίνωσή του, αυτό το ρατσιστικό τερατούργημα τέθηκε σε ισχύ από τις 12 Ιούνη. Και ο Πλεύρης, “ο πιο καλός ο μαθητής”, έτρεξε να προλάβει την εισαγωγή του στην ελληνική νομοθεσία, επιλέγοντας μάλιστα να εφαρμόσει τις πιο σκληρές διατάξεις του και να τις μεταφέρει με ακόμα πιο επαχθείς όρους για την προσφυγιά.
Συγκεκριμένα το νομοσχέδιο προωθεί ένα άνευ προηγουμένου “φακέλωμα” και “κόσκινο” των προσφύγων και μεταναστών: με “διαδικασία διαλογής” στα σύνορα για την ταυτοποίηση και τον έλεγχό τους, με ταχύρρυθμες εξετάσεις και απορρίψεις αιτημάτων ασύλου, με φυλακίσεις αιτούντων για τρεις μήνες και δυνατότητα παράτασης για άλλους τρεις, με απαγόρευση εξόδου από τις δομές. Και όλα αυτά χωρίς να αναγνωρίζεται καν νομικά ότι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται στην ελληνική επικράτεια -θα είναι δηλαδή “αόρατοι”. Στα κατάπτυστα μέτρα του νομοσχεδίου είναι και η επαναφορά της φυλάκισης των ασυνόδευτων ανήλικων στα στρατόπεδα που είχε καταργηθεί το 2020, καθώς και η στέρηση της πρόσβασης για όσα έχει απορριφθεί το αίτημα ασύλου τους στην εκπαίδευση.
Επιπλέον το νομοσχέδιο εισάγει περιορισμούς στην πρόσβαση δικηγόρων και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε σημεία διαλογής και κέντρα κράτησης, βάζοντας ακόμα περισσότερα εμπόδια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες σε νομική ή οποιαδήποτε άλλη βοήθεια και συνδρομή. Ενώ ο ανεξάρτητος μηχανισμός, τον οποίο το ευρωπαϊκό Σύμφωνο υποχρεώνει τα κράτη μέλη να θεσπίσουν ώστε να εξετάζεται η συμμόρφωσή τους με το ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο, δεν εντάσσεται καν σε αυτό το νομοσχέδιο. Το ευρωπαϊκό Σύμφωνο προσπαθούσε να κρατήσει κάποια προσχήματα ελέγχου και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αλλά για τον Πλεύρη και την κυβέρνηση της ΝΔ τα προσχήματα είναι περιττά.
Όπως καταγγέλλει η ανακοίνωση της ΚΕΕΡΦΑ: «Πρόκειται για συμφωνία δολοφόνων που βάζει στόχο να μετατρέψει όλα τα συνοριακά περάσματα -χερσαία και θαλάσσια- για τους κατατρεγμένους πρόσφυγες και μετανάστες σε δολοφονικές παγίδες». «Ήδη, χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες κρατούνται στις φυλακές χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα», συνεχίζει. «Οι διαμαρτυρίες για τα νέα κολαστήρια της Σιντικής και της ΒΙΑΛ της Χίου, όπου αυτές τις μέρες έχουν προχωρήσει σε μαζική απεργία πείνας 49 Σενεγαλέζοι πρόσφυγες, έφεραν στο προσκήνιο την κτηνωδία της ρατσιστικής μεταχείρισης των μεταναστών από μια κυβέρνηση που έχει κάνει πολιτική της την εξόντωση και όχι την ένταξη στην κοινωνία. Με αυτά τα μέτρα, η κυβέρνηση στρώνει τον δρόμο στην ακροδεξιά και τους φασίστες. Αναζητά σε αυτούς συμμάχους για την διάσωσή της, σε περίοδο που η ίδια βουλιάζει αντιμέτωπη με την οργή για την ακρίβεια, τη φτώχεια, τα σκάνδαλα και τις δολοφονίες στα Τέμπη, την Πύλο, την Παλαιστίνη. Απαιτούμε την απόσυρση και την κατάργηση της ρατσιστικού Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου. Απαιτούμε σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά, ανθρώπινη υποδοχή, φιλοξενία και ίσα δικαιώματα σε πρόσφυγες και μετανάστες. Απαιτούμε να πάνε στη φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου. Κλιμακώνουμε τη δράση μας για να διώξουμε την κυβέρνηση των δολοφόνων».
Αυτές είναι οι επιλογές που κάνουν τα επιτελεία του καπιταλισμού μέσα στην κρίση τους. Όχι μόνο τα εγκλήματα της Ε.Ε-Φρούριο, αλλά και η εκστρατεία του Έλον Μασκ στις ΗΠΑ. Ο “τρισεκατομμυριούχος” Μασκ είναι αυτός που προέτρεψε και κάλυψε τους φασίστες να εξαπολύσουν το πογκρόμ στο Μπέλφαστ και να προσπαθήσουν να το απλώσουν σε όλες τις πόλεις της Βρετανίας. Γι’ αυτό, έχει τεράστια αξία το αντιρατσιστικό κίνημα που απαντάει από τα κάτω. Οι διαδηλωτές που απομόνωσαν τους φασίστες στο Μπέλφαστ, στη Γλασκόβη και σε άλλες πόλεις έπιασαν το νήμα από τη Μινεάπολις και δείχνουν το δρόμο και στο Παρίσι, στο Βερολίνο, στη Ρώμη και στην Αθήνα.
Το κίνημα που μπαίνει φραγμός στην ακροδεξιά και τους φασίστες χρειάζεται να συγκρουστεί με τις ρατσιστικές επιθέσεις που οργανώνουν οι άρχουσες τάξεις και οι κυβερνήσεις τους. Κι αυτό σημαίνει σύγκρουση με την ισλαμοφοβία. Για να συγκρουστούμε με την ισλαμοφοβία χρειάζεται να κατανοήσουμε από που προέρχεται. Και κομμάτι αυτής της κατανόησης είναι μια ανάλυση του φαινομένου του πολιτικού Ισλάμ και των διαφορετικών εκδοχών του. Τα κείμενα που περιλαμβάνονται στη νέα έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου κάνουν ακριβώς αυτό.
Το βασικό κείμενο με τίτλο «Ο Προφήτης και το προλεταριάτο – Ριζοσπαστικό Ισλάμ, Ιμπεριαλισμός και Αριστερά» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο βρετανικό θεωρητικό μαρξιστικό περιοδικό International Socialism το 1994. Γράφτηκε από τον Κρις Χάρμαν, τον συγγραφέα της διάσημης πλέον “Λαϊκής Ιστορίας του Κόσμου” και του «Καπιταλισμός Ζόμπι», σε μια εποχή πολύ διαφορετική από τη σημερινή και συμπληρώθηκε το 2001, λίγο μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους και την αμερικάνικη επέμβαση στο Αφγανιστάν.
Ο συγγραφέας επιχειρεί καταρχήν να δώσει μια συνολική ανάλυση του «φαινομένου» του σύγχρονου ισλαμικού ριζοσπαστισμού, ξεκινώντας από την ιστορική αναδρομή του Ισλάμ ως θρησκεία και ιδεολογία. Απορρίπτει όλα τα τυπικά στερεότυπα που θέλουν το Ισλάμ μια θρησκεία «αιώνια διαφορετική» από τις άλλες και από τη φύση της «οπισθοδρομική» και «επιθετική», και προχωράει στις αιτίες της ισλαμικής αναβίωσης δίνοντας βάρος στην ανάλυση της σημερινής ταξικής φύσης της και του χαρακτήρα της ως κοινωνικό κίνημα. Όπως γράφει: «Κάθε έκκληση για επιστροφή στις πρακτικές της εποχής του προφήτη [Μωάμεθ] δεν έχει να κάνει με τη διατήρηση του παρελθόντος, αλλά με την αναδιαμόρφωση της συμπεριφοράς του κόσμου σε μια εντελώς νέα κατεύθυνση».
Ο Χάρμαν εξετάζει τρεις παράγοντες που καθόρισαν την πορεία της ισλαμικής αναβίωσης: το ρόλο του ιμπεριαλισμού, το ρόλο των τοπικών καθεστώτων σε χώρες με πλειοψηφία μουσουλμανικού πληθυσμού και το ρόλο της Αριστεράς. Όπως γράφει «Ο Ισλαμισμός αναπτύχθηκε σε κοινωνίες τραυματισμένες από τις συνέπειες του καπιταλισμού, πρώτα με τη μορφή της κατάκτησης από τον ιμπεριαλισμό και ύστερα όλο και περισσότερο με την εσωτερική μεταμόρφωση των κοινωνικών σχέσεων που συνόδευαν την άνοδο μιας τάξης ντόπιων καπιταλιστών και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου καπιταλιστικού κράτους. Ο Ισλαμισμός κινητοποιεί τη λαϊκή δυσαρέσκεια και ταυτόχρονα την παραλύει. Δίνει σάρκα και οστά στην αίσθηση του κόσμου ότι κάτι πρέπει να γίνει και ταυτόχρονα την οδηγεί σε αδιέξοδα μονοπάτια. Αποσταθεροποιεί το κράτος και βάζει όρια στον πραγματικό αγώνα ενάντια στο κράτος. Ο αντιφατικός χαρακτήρας του Ισλάμ πηγάζει από την ταξική φύση της ραχοκοκαλιάς του».
Η ιδέα ότι υπάρχουν κοινωνίες που από τη φύση τους είναι «κατώτερες» ήταν ένα ρατσιστικό ιδεολόγημα που χρησιμοποίησαν οι ιμπεριαλιστές αποικιοκράτες το 19ο αιώνα για να μοιράσουν το κόσμο ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Μαζί με τα κανόνια και τα πολυβόλα των αποικιακών στρατών, έρχονταν οι ιεραπόστολοι που κήρυτταν την ανωτερότητα του χριστιανισμού, και «αυτοκρατορικοί» διανοούμενοι που κήρυτταν την ανωτερότητα του «δυτικού» πολιτισμού και της «λευκής φυλής». Σε εκείνη τη περίοδο έχει τις ρίζες της η ισλαμοφοβία, ένα ρατσιστικό ιδεολόγημα που ζωγραφίζει το Ισλάμ ως μια «κατώτερη» θρησκεία και που αντιμετωπίζει περιφρονητικά τους πιστούς του. Όταν για παράδειγμα οι Μεγάλες Δυνάμεις διαμέλιζαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετατρέποντας τις περιοχές της σε αποικίες και προτεκτοράτα, το «επιχείρημα» ήταν ότι οι Μουσουλμάνοι που τις κατοικούσαν ήταν από τη «φύση» τους τόσο «νωθροί», «αδαείς» και τυφλωμένοι από τη θρησκεία τους ώστε δε μπορούν να ορίσουν οι ίδιοι τη ζωή τους.
Τα ίδια ιδεολογήματα αποτελούν τη βάση της νέας επίθεσης στο Ισλάμ που έχει ξετυλιχτεί τα προηγούμενα χρόνια και το παρουσιάζουν σαν τη κατεξοχήν αντιδραστική θρησκεία που επιβάλλει κάθε είδους διακρίσεις, φέρνει κοινωνικά στασιμότητα: η σύγκρουση με τον «ανώτερο» δυτικό πολιτισμό, είναι αναπόφευκτη λένε αυτές οι απόψεις. Τέτοιες ρατσιστικές ψευδο-επιστημονικές αναλύσεις είχαν στόχο αρχικά να προσφέρουν ιδεολογική κάλυψη στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ και της Δύσης στη Μέση Ανατολή. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός ήθελε και θέλει να παρουσιάζει τις γεωστρατηγικές και οικονομικές του επιδιώξεις στη περιοχή σαν υπεράσπιση της δημοκρατίας και του πολιτισμού. Σε αυτά τα πλαίσια κάθε κίνημα που αντιστεκόταν στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της Δύσης και στο μαντρόσκυλο τους στην περιοχή το Ισραήλ χρησιμοποιώντας τη μουσουλμανική θρησκεία σαν σημαία του, όπως για παράδειγμα η Χεζμπολάχ στο Λίβανο, δαιμονοποιούνταν από τους προπαγανδιστές των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.
Αλλά οι αντιμουσουλμανικές επιθέσεις δεν περιορίστηκαν εκεί. Στο στόχαστρο αυτής της επίθεσης μπήκαν και οι μουσουλμανικοί πληθυσμοί της Ευρώπης, που έπρεπε να «αφομοιωθούν» γιατί υποτίθεται διαφορετικά αποτελούσαν κίνδυνο: είτε για τη «συνοχή» των ευρωπαϊκών κοινωνιών είτε για την ασφάλεια των πολιτών τους, αφού αποτελούσαν «πρόσφορο έδαφος για στρατολόγηση τρομοκρατών».
Όταν ο Μπους και οι σύμμαχοί του στο NATO ξεκίνησαν τον πόλεμο στο Αφγανιστάν το 2001, η εκστρατεία της ισλαμοφοβίας κλιμακωνόταν. Η εισβολή στο Αφγανιστάν δεν ήταν ούτε πόλεμος κατά της τρομοκρατίας ούτε απελευθέρωση του αφγανικού λαού από τον ακραίο ισλαμιστικό ζυγό των Ταλιμπάν. Η κατοχή του Αφγανιστάν ήταν κομμάτι της ιμπεριαλιστικής στρατηγικής του «νέου αμερικάνικου αιώνα». Κι όμως, κάτω από την πίεση της ισλαμοφοβικής εκστρατείας ολόκληρα τμήματα της Αριστεράς -και στην Ελλάδα- δεν μπόρεσαν να δώσουν αποτελεσματική απάντηση στο πόλεμο. Και γι’ αυτό το λόγο, αν κοιτάξει κανείς τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις του 2001-2002 θα δει ότι δεν πήραν από την αρχή μεγάλες διαστάσεις επειδή υπήρχαν δισταγμοί μέσα στην Αριστερά και το αντιπολεμικό κίνημα μην και ταυτιστούν με τους «φονταμενταλιστές». Χρειάστηκαν πολιτικές μάχες για να φτάσουμε στο μεγαλειώδες αντιπολεμικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ το 2003. Από τότε το αντιπολεμικό κίνημα έχει προχωρήσει με τεράστια βήματα προς τα μπρος, οι κινητοποιήσεις ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη κι ενάντια στην επέμβαση στο Ιράν έβγαλαν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους στους δρόμους. Όμως, το μέτωπο της πάλης ενάντια στην ισλαμοφοβία παραμένει ανοιχτή συζήτηση μέσα στην Αριστερά.
Στο βιβλίο ο Χάρμαν καταλήγει με μια αναλυτική εμβάθυνση του αντιφατικού χαρακτήρα των σύγχρονων ισλαμιστικών κινημάτων και των αδιεξόδων του λεγόμενου «πολιτικού Ισλάμ», χρησιμοποιώντας τα παραδείγματα μιας σειράς χωρών με έντονη (όταν γραφόταν το κείμενο) παρουσία των Ισλαμιστών –της Αιγύπτου, της Αλγερίας, του Σουδάν, του Ιράν και του Αφγανιστάν. Το συμπέρασμά του είναι πως «ήταν λάθος της Αριστεράς (και στις μουσουλμανικές χώρες και στη Δύση) να βλέπει τα ισλαμιστικά κινήματα είτε σαν αυτομάτως ‘αντιδραστικά’ και ‘φασιστικά’ (Αίγυπτος, Αλγερία), είτε σαν αυτομάτως ‘αντιιμπεριαλιστικά’ και ‘προοδευτικά’ (Ιράν)… Οι Ισλαμιστές δεν είναι σύμμαχοί μας… Αλλά σαν αριστεροί δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τους ιμπεριαλιστές και το κράτος ενάντιά τους. Αυτοί που το κάνουν, στη βάση ότι οι ισλαμιστές απειλούν τις κοσμικές αξίες, απλά τους διευκολύνουν να παρουσιάζουν την αριστερά σαν τμήμα της ‘άπιστης’ συνεργασίας των καταπιεστών ενάντια στα πιο εξαθλιωμένα τμήματα της κοινωνίας…».
Είναι καθήκον για το εργατικό κίνημα και την Αριστερά να σταματήσει τις ρατσιστικές και δολοφονικές πολιτικές που στον πυρήνα τους σήμερα βρίσκεται η ισλαμοφοβία. Που σημαίνει ότι η Αριστερά χρειάζεται να είναι ξεκάθαρη απέναντι στην ισλαμοφοβική προπαγάνδα της κυρίαρχης τάξης. Να μην τσιμπάει στα χυδαία ιδεολογήματα των από πάνω ότι ο εχθρός βρίσκεται σε κάποιον υποτιθέμενο “ισλαμοφασισμό” που απειλεί “τις αξίες του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού”. Να οργανώνει μαζί με τους μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες όλες τις μάχες ενάντια στις ρατσιστικές επιθέσεις, να βάζει ως προτεραιότητα στις διεκδικήσεις της τα ανοιχτά σύνορα, το άσυλο και στέγη για τους πρόσφυγες, τη νομιμοποίηση των μεταναστών και τη χορήγηση όλων των δικαιωμάτων τους.
Ταυτόχρονα να μην ξεχνάει ότι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες είναι κομμάτι της τάξης μας. Και δίνουν πολύ μεγάλους αγώνες κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες. Από τους απεργούς της e-food και της Wolt και τις πορείες με τα μηχανάκια τους, ως τους οικοδόμους στο εργοτάξιο του Ελληνικού και από τις Παλαιστίνιες που συμμετείχαν στην Απεργιακή 8 Μάρτη μέχρι τους χιλιάδες μετανάστες εργάτες που βρέθηκαν στους δρόμους ενάντια στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα και ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση Τραμπ-Νετανιάχου στο Ιράν.
Στο βιβλίο περιλαμβάνεται και κείμενο που έχει τίτλο «Επιστημονικά αντίδοτα στην ισλαμοφοβία» και είναι του Πάνου Γκαργκάνα. Γράφτηκε το Σεπτέμβρη του 2011, δύο μήνες μετά τη δολοφονία 77 ανθρώπων στη Νορβηγία από τον ισλαμοφοβικό ναζί Άντερς Μπρέιβικ. Ο συγγραφέας, αφού επισημαίνει αρχικά ότι οι προσπάθειες να ζωγραφιστεί το Ισλάμ με τα πιο μελανά χρώματα μιας «σκοτεινής απειλής» υπηρετούν πολλαπλές ρατσιστικές και ιμπεριαλιστικές σκοπιμότητες, αντλεί ιστορικά παραδείγματα για τη συμβολή του μουσουλμανικού κόσμου στην ανάπτυξη της σύγχρονης επιστήμης. Κάνοντας μια μαρξιστική προσέγγιση των επιτευγμάτων της ισλαμικής Αναγέννησης από το 750 ως το 1250 στα μαθηματικά, την ιατρική, τη χημεία, τη φιλοσοφία καταρρίπτει τα πλαστά στερεότυπα της ισλαμοφοβικής προπαγάνδας. Όπως γράφει ο Πάνος Γκαργκάνας «Ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε στα αγγλικά την περασμένη χρονιά (το 2010) έρχεται να βοηθήσει στην κατάρριψη αυτών των πλαστών στερεοτύπων. Έχει τίτλο Ιχνηλάτες και υπότιτλο Ο Χρυσός αιώνας των Αραβικών Επιστημών. Ήδη ο υπότιτλος προκαλεί: υπήρξε άραγε ανάπτυξη των επιστημών στον αραβικό κόσμο και μάλιστα τέτοια που να αξίζει να ονομαστεί χρυσός αιώνας; Κι όμως οι σελίδες του βιβλίου δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αμφιβολία».
Η ανανεωμένη έκδοση από το Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο του βιβλίου “Η πάλη ενάντια στην ισλαμοφοβία” αξίζει να διαβαστεί από όλους, όλες κι όλα. Η πάλη ενάντια στην ισλαμοφοβία είναι πάλη ενάντια στο ιδεολογικό εργαλείο που έχει διαλέξει η άρχουσα τάξη μέσα στην κρίση της για να μας διασπάσει και να μην μας αφήσει να αγωνιστούμε ενωμένοι ενάντια στα εγκλήματά της. Με τους μουσουλμάνους αδερφούς και αδερφές μας παλεύουμε μαζί και οργανώνουμε την αντίσταση ενάντια στον πόλεμο, το ρατσισμό, τη φτώχεια και συνολικά για την ανατροπή του καπιταλισμού που διαλύει τις ζωές μας.