«Στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός». Με αυτό το σύνθημα στο εξώφυλλο, πάνω από τη φωτογραφία της απεργιακής κινητοποίησης στις 30 Οκτώβρη στον Πειραιά για την Παλαιστίνη, κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού «Σοσιαλισμός από τα Κάτω». Σε μια περίοδο όπου οι κυβερνήσεις ζητούν νέες θυσίες για εξοπλισμούς και κέρδη, η εικόνα από το λιμάνι συμπυκνώνει το μήνυμα που διατρέχει τις σελίδες του: η αντίσταση στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό συνδέεται με τις μάχες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, την ακρίβεια, τον ρατσισμό και την καταπίεση. Από τις απεργίες που συγκλονίζουν την Ευρώπη μέχρι την Παλαιστίνη, την Υεμένη και τη Γερμανία, τα εφτά άρθρα του νέου ΣΑΚ αναλύουν τα αδιέξοδα των από πάνω και, κυρίως, τις δυνατότητες των από κάτω να τους ανατρέψουν.
Το εξώφυλλο δίνει και τον τίτλο στο εισαγωγικό άρθρο της Μαρίας Στύλλου. Αφετηρία της είναι η διεθνής αντιπολεμική απεργία στις 30 Οκτώβρη, που απλώθηκε σε περισσότερα από εκατό λιμάνια. Λιμενεργάτες, ναυτεργάτες και σιδηροδρομικοί ένωσαν τις δυνάμεις τους με εργαζόμενους από τα νοσοκομεία και τη νεολαία, με συμμετοχή 97% των μηχανοδηγών, δείχνοντας στην πράξη ποιος μπορεί να μπλοκάρει την πολεμική μηχανή. Η Μαρία συνδέει αυτή τη δυναμική με τους αγώνες για δημόσια Υγεία και Παιδεία, κατοικία και ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Γυρίζει, παράλληλα, στην επαναστατική παράδοση του Λένιν και των Μπολσεβίκων απέναντι στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην εμπειρία του αντιπολεμικού κινήματος για το Βιετνάμ. Για να καταλήξει στο γιατί δεν πολέμαμε για τις ΑΟΖ, τις εξορύξεις και τις πολεμικές τους συμμαχίες. Χρειάζεται οργανωμένη εργατική δύναμη και επαναστατική Αριστερά ριζωμένη στους χώρους δουλειάς, για να μετατρέψει την αντίσταση σε ανατροπή. Η πανεργατική απεργία στις 25 Νοέμβρη είναι ο επόμενος σταθμός για τη σύνδεση αυτών των μετώπων.
Αυτή την προοπτική φωτίζει από μια άλλη πλευρά ο Πάνος Γκαργκάνας με το άρθρο «Ένας νέος “Μάης 68”». Οι καταλήψεις των μαθητών στις φτωχογειτονιές της Γαλλίας μετατρέπονται σε μαζικές διαδηλώσεις που τραβούν στο πλευρό τους εκπαιδευτικούς και εργατικά συνδικάτα, παρά την καταστολή του Μακρόν. Στην Ισπανία, το κίνημα ενάντια στα πανάκριβα νοίκια και τις εξώσεις αποκτά εκρηκτικές διαστάσεις, ενώ στην Ιταλία οι απεργίες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη παραλύουν λιμάνια και μεταφορές. Αντίστοιχες αναταράξεις συγκλονίζουν τις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Ο αρθρογράφος δείχνει πως αυτές οι εκρήξεις δεν είναι ασύνδετες: πίσω τους βρίσκεται η πολύπλευρη οικονομική και πολιτική κρίση του καπιταλισμού, ενώ οι σημαίες της Παλαιστίνης και η αντιφασιστική δράση πρωταγωνιστούν παντού. Απέναντι σε όσους προειδοποιούν ότι οι εξεγέρσεις «βοηθούν» την ακροδεξιά, θυμίζει πως ο Μάης του ’68 άνοιξε έναν διεθνή κύκλο αγώνων που έφτασε στην Ελλάδα μέχρι το Πολυτεχνείο. Το ζητούμενο σήμερα είναι να δυναμώσει η επαναστατική Αριστερά, ώστε η νέα ριζοσπαστικοποίηση να φτάσει στη νίκη και στην ανατροπή.
Στο εσωτερικό μέτωπο της μάχης για τα δημόσια νοσοκομεία παρεμβαίνει η Λίλιαν Μπουρίτη με το άρθρο «Ο αγώνας για να πάψει η Υγεία να είναι εμπόρευμα». Με αφετηρία τον θάνατο του Μαζωνάκη σε ιδιωτικό ιατρείο στο Κολωνάκι, αποκαλύπτει τι σημαίνει στην πράξη η μετατροπή της περίθαλψης σε αγορά χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. Τα απογευματινά χειρουργεία επί πληρωμή, οι εργολαβίες και η χρόνια υποστελέχωση δεν είναι μεμονωμένες αστοχίες αλλά πλευρές της ίδιας πολιτικής που διαλύει το ΕΣΥ προς όφελος των ιδιωτών. Το άρθρο φωτίζει και την άλλη πλευρά: τις διώξεις συνδικαλιστών στα νοσοκομεία, από το Δαφνί και το Γεννηματάς μέχρι τον Άγιο Σάββα, επειδή αποκαλύπτουν τις ελλείψεις και οργανώνονται. Ανατρέχοντας στους μεγάλους εργατικούς αγώνες της Μεταπολίτευσης, θυμίζει ότι το ΕΣΥ δεν ήταν δώρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά κατάκτηση που επιβλήθηκε από τα κάτω. Και καταλήγει σε ένα πρόγραμμα σύγκρουσης: μαζικές προσλήψεις, γενναία χρηματοδότηση, δωρεάν περίθαλψη και κοινή απεργιακή δράση όλων των εργαζομένων στην Υγεία, απέναντι στην κυβέρνηση που δίνει δισεκατομμύρια για εξοπλισμούς.
Τη συζήτηση για τις κοινωνικές ανάγκες και την καταπίεση διευρύνει η Δήμητρα Χασούρη με το άρθρο «Η αναπηρία είναι αντικαπιταλιστικό ζήτημα». Ξεκινώντας από την αστυνομική βία, τις διακρίσεις και τα καθημερινά εμπόδια που αντιμετωπίζουν τα ανάπηρα άτομα, αποδομεί την αντίληψη ότι η αναπηρία είναι αποκλειστικά ατομικό ή ιατρικό πρόβλημα. Μέσα από το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας εξηγεί πως ο αποκλεισμός παράγεται από τα απροσπέλαστα κτίρια και τις μεταφορές, την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης και της Υγείας, την εργοδοτική αυθαιρεσία και το σύστημα που μετρά την αξία της ζωής με βάση την παραγωγικότητα. Το άρθρο συνδέει τον μισαναπηρισμό με τον ρατσισμό, τον σεξισμό και τον πόλεμο, αναδεικνύοντας και τις καταστροφικές συνέπειες της γενοκτονίας στη Γάζα για τα ανάπηρα άτομα. Στο επίκεντρο μπαίνει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση -όχι η φιλανθρωπία. Η Χασούρη δεν περιορίζεται σε εκκλήσεις για «συμπερίληψη»: υποστηρίζει ότι η πραγματική απελευθέρωση απαιτεί συλλογική πάλη ενάντια στο σύστημα του κέρδους. «Τίποτα για εμάς, χωρίς εμάς» είναι η αφετηρία ενός αγώνα δεμένου με τις διεκδικήσεις ολόκληρης της εργατικής τάξης.
Αδιέξοδα
Στα αδιέξοδα του σιωνιστικού κράτους στρέφεται ο Γιώργος Πίττας με το άρθρο «Ισραήλ - Οι εκλογές δεν λύνουν τα αδιέξοδα». Οι εκλογές της 27ης Οκτώβρη, εξηγεί, δεν μπορούν να δώσουν λύση στην κρίση, γιατί οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στον Νετανιάχου και τους αντιπάλους του δεν αμφισβητούν τον βασικό πυρήνα της πολιτικής απέναντι στους Παλαιστίνιους. Αντίθετα, τα αποτελέσματα των εκλογών υπογραμμίζουν αλλά και οξύνουν τα αδιέξοδα. Παρά τη στρατιωτική υπεροπλία, τη γενοκτονική καταστροφή στη Γάζα και την αμέριστη στήριξη των ΗΠΑ, το Ισραήλ δεν κατάφερε να εξαλείψει την Παλαιστινιακή Αντίσταση ούτε να επιβάλει τα σχέδια εκτοπισμού. Το άρθρο ξεσκεπάζει τον μύθο της «μόνης δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή», φωτίζοντας τον θεσμικό ρατσισμό και τον αποκλεισμό των παλαιστινιακών κομμάτων από την εξουσία, παρά τη μαζική προσέλευση των Παλαιστίνιων ψηφοφόρων, και τον αποικιοκρατικό χαρακτήρα του κράτους-απαρτχάιντ. Η διέξοδος, τονίζει, δεν βρίσκεται σε μια διαφορετική σιωνιστική κυβέρνηση. Βρίσκεται στον αγώνα των ίδιων των Παλαιστινίων, στα κινήματα της περιοχής και στη διεθνή εργατική αλληλεγγύη, ιδιαίτερα στις χώρες που στηρίζουν το Ισραήλ, όπως η Ελλάδα.
Για ένα ακόμη μεγάλο αγκάθι στα σχέδια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού γράφει ο Νεκτάριος Δαργάκης στο άρθρο «Χούθι – ο νέος εφιάλτης του Τραμπ». Πώς κατάφεραν οι αντάρτες της Υεμένης να αντέχουν επί χρόνια τις επιθέσεις της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων της και να αμφισβητούν σήμερα τον έλεγχό τους σε ένα από τα πιο κρίσιμα περάσματα του παγκόσμιου εμπορίου; Ο Νεκτάριος ανατρέχει στην ιστορία της οργάνωσης, από την εμφάνισή της τη δεκαετία του 1990 και την Αραβική Άνοιξη μέχρι τον καταστροφικό πόλεμο που εξαπέλυσε το Ριάντ το 2015. Εξηγεί πώς η στάση των Χούθι στο πλευρό της Παλαιστίνης, οι επιθέσεις σε πλοία συνδεδεμένα με το Ισραήλ και ο έλεγχος του στενού Μπαμπ αλ-Μάντεμπ οξύνουν τα αδιέξοδα του Τραμπ και του Σαουδάραβα διαδόχου, παρά τις νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ριάντ. Αποκαλύπτει και την ελληνική εμπλοκή, με τις συστοιχίες Patriot στη Σαουδική Αραβία. Μια αναλυτική εικόνα για την Υεμένη, που δείχνει γιατί ούτε οι βομβαρδισμοί ούτε οι στρατιωτικές συμμαχίες εξασφαλίζουν την επικράτηση των ισχυρών.
Ακολουθεί η ανάλυση του Σωτήρη Κοντογιάννη υπό τον τίτλο «Γερμανία – Αντίσταση στους εξοπλισμούς και την άνοδο της ακροδεξιάς». Η κυβέρνηση Μερτς σχεδιάζει να διαθέσει περισσότερα από 760 δις ευρώ για εξοπλισμούς την πενταετία 2026-2030, ενώ η γερμανική βιομηχανία βυθίζεται στην κρίση και οι εργαζόμενοι απειλούνται με απολύσεις. Ο Σωτήρης εξηγεί γιατί ο επανεξοπλισμός παρουσιάζεται ως οικονομική διέξοδος, θυμίζοντας τα τραγικά ιστορικά προηγούμενα, και αναδεικνύει τους κινδύνους από την άνοδο του AfD και το άνοιγμα της παραδοσιακής Δεξιάς προς την ακροδεξιά. Υπάρχει όμως και η αντίθετη δυναμική: στο Βερολίνο η άνοδος της Die Linke (η Αριστερά) συνδέθηκε με το αίτημα να περάσουν οι κατοικίες των μεγάλων εταιρειών σε δημόσια ιδιοκτησία. Το άρθρο προειδοποιεί ότι αυτή η δυναμική κινδυνεύει να χαθεί μέσα σε κυβερνητικούς συμβιβασμούς με το SPD και τους Πράσινους, από την κατοικία μέχρι την Παλαιστίνη. Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: απέναντι στην κρίση, την φασιστική απειλή και τον πόλεμο χρειάζεται δυνατή αντικαπιταλιστική Αριστερά και κίνημα που επιβάλλει λύσεις από τα κάτω.
Το τεύχος κλείνει με το κείμενο του Τάσου Κωστόπουλου από την παρουσίαση του βιβλίου «Επανάσταση και αντεπανάσταση, ο εμφύλιος πόλεμος στην Ελλάδα» του Λέανδρου Μπόλαρη. Θα το βρείτε στο Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο και μαζί με την Εργατική Αλληλεγγύη στους εργατικούς χώρους και τις γειτονιές που παρεμβαίνουν οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του ΣΕΚ.