Άρθρο
Η Αριστερά δύναμη ανατροπής

Εξώφυλλο του τευχους 83

Τα αποτελέσματα των εκλογών της 7 Νοέμβρη είναι ένας σεισμός για το πολιτικό σύστημα μέσα στην κρίση του.Όχι μόνο γιατί πέφτουν ταυτόχρονα οι πυλώνες του συστήματος και τα πλαγιοστηρίγματά τους καθώς ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ χάνουν αθροιστικά σχεδόν δυο εκατομμύρια ψήφους σε σύγκριση με τις περσινές εκλογές. Αλλά και γιατί βγαίνει ενισχυμένη η Αριστερά συνολικά, παρά τον κατακερματισμό της, καταγράφοντας πάνω από ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους, δηλαδή πάνω από 20%. Και ιδιαίτερα γιατί αναδεικνύεται σαν ανερχόμενη δύναμη η αντικαπιταλιστική και επαναστατική αριστερά για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες.

Πιο συγκεκριμένα, τα αποτελέσματα καταγράφουν πτώση του ΠΑΣΟΚ κατά 1.133.732 ψήφους, της ΝΔ κατά 526.475 και του ΛΑΟΣ κατά 162.174. Έτσι η ντόπια πολιτική Τρόικα του Μνημόνιου φτάνει σε συνολικές απώλειες 1.822.381 ψήφων. Ενώ αντίθετα το άθροισμα των ψήφων όλων των τμημάτων της Αριστεράς ανεβαίνει κατά 222.126 με την αντικαπιταλιστική αριστερά να παίρνει το ένα τρίτο αυτής της ανόδου. Πέρσι μόνο ένας στους τριανταπέντε ψηφοφόρους της αριστεράς είχε στηρίξει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, φέτος ένας στους δέκα!

Τέτοιες αλλαγές δεν μπορούν να εξηγηθούν ούτε σαν τυχαίο ούτε σαν ευκαιριακό γεγονός, όπως θα ήθελαν να μας κάνουν να πιστέψουμε οι σοβαροφανείς αναλυτές των ΜΜΕ μετά την αρχική αμηχανία τους.

Ο ίδιος ο Παπανδρέου φρόντισε να τορπιλίσει τη θεωρία της «χαλαρής» ψήφου των αυτοδιοικητικών εκλογών, αφού είχε μετατρέψει αυτή την εκλογική μάχη σε κεντρική πολιτική αντιπαράθεση. Μπορεί με αυτή την τακτική να βοήθησε τον Σγουρό να υποσκελίσει το Δημαρά, αλλά δεν άφησε την παραμικρή αμφιβολία για το πόσο συνειδητά ο κόσμος ψήφισε αριστερά.

Ο Πάγκαλος προσπάθησε να περισώσει το γόητρο του ΠΑΣΟΚ προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι η στροφή προς την Αριστερά είναι μικρή μπροστά στο μέγεθος της αποχής. Θέλει να καλλιεργήσει την ελπίδα για το κόμμα του ότι η αποχή μπορεί να επαναπατριστεί. Πρόκειται για καθαρή λαθροχειρία που παριστάνει ότι δεν βλέπει πόσο οργισμένη είναι η αποχή. Και σε κάθε περίπτωση δεν μπορεί να κρύψει το γεγονός ότι πάνω από 70.000 έκαναν το άλμα προς τον ανοιχτό αντικαπιταλισμό.

Πώς έγινε αυτό το άλμα; Αφετηρία για να απαντήσουμε σε αυτό το ερώτημα είναι η διαπίστωση ότι οι αγώνες φέρνουν αποτέλεσμα. Όσο και αν προσπαθούν πολλοί και διάφοροι (από φιλοκυβερνητικούς κονδυλοφόρους μέχρι συμβιβασμένες ηγεσίες του συνδικαλισμού και του κοινοβούλιου) να μας πείσουν ότι οι αγώνες της περασμένης άνοιξης ήταν μάταιοι, η αλήθεια είναι ότι οι απεργίες κατάφεραν όχι μόνο να ανακόψουν ή να επιβραδύνουν πολλές από τις επιθέσεις του Μνημόνιου σώζοντας θέσεις εργασίας, επιδόματα και δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες από το μαχαίρι της τρόικας, αλλά και δημιούργησαν πολιτικά αποτελέσματα. Η δράση της εργατικής τάξης έφτιαξε το ρεύμα που έφθειρε ραγδαία το ΠΑΣΟΚ και δεν άφησε ΝΔ-ΛΑΟΣ να παίξουν δημαγωγικά και ρατσιστικά παιχνίδια στις πλάτες του.

Οι εργαζόμενοι ποτέ δεν πάνε στις κάλπες απλά και μόνο σαν εξατομικοποιημένοι «πολίτες», «δημότες», «κάτοικοι», όπως τους θέλει η κυρίαρχη ιδεολογία. Έχουν δικές τους συλλογικότητες με κέντρο τα πιο οργανωμένα κομμάτια του εργατικού κινήματος. Από τους μεγάλους οργανωμένους εργατικούς χώρους που λειτουργούν σαν κάστρα απλώνεται μια επιρροή και στους χώρους που ζει η εργατική οικογένεια.

Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στο παρελθόν είχαν επίγνωση αυτής της δύναμης και την αξιοποιούσαν κοινοβουλευτικά. Δεν είναι τόσο μακριά η εποχή που το ΠΑΣΟΚ σάρωνε τη Β΄Αθήνας χρησιμοποιώντας σαν ορμητήριο τα αμαξοστάσια. Σήμερα αυτή η δύναμη λειτουργεί ενάντιά του. Και γι’ αυτό η άνοδος της αριστεράς είναι πιο έντονη στις εργατογειτονιές και συνοικίες και των Δήμων και των Περιφερειών. Η Δυτική Αθήνα και η Β΄Πειραιά που ήταν προπύργια του ΠΑΣΟΚ δίνουν τα μεγαλύτερα ποσοστά στην Αριστερά. Η Αντικαπιταλιστική Ανατροπή με τον Άγγελο Χάγιο στη Αττική κατέγραψε το μεγαλύτερο ποσοστό της στο Πέραμα.

Προφανώς αυτός ο παράγοντας δεν λειτουργεί αυτόματα. Χρειάζονται συνειδητές επιλογές, ζωντανοί δεσμοί και καθαροί προσανατολισμοί, όλα συνδυασμένα και ταυτόχρονα.

Το ΚΚΕ είναι το κομμάτι της Αριστεράς που έχει παραδοσιακά τους πιο ισχυρούς δεσμούς με τη συνδικαλισμένη εργατική τάξη και εκεί στηρίζεται η άνοδος που κατέγραψε. Αυτή η άνοδος θα ήταν πολύ πιο δυνατή αν η ηγεσία του ΚΚΕ δεν ήταν τόσο ηττοπαθής ώστε να περιχαρακώνει το κόμμα της γιατί αντί να περιμένει εισροές φοβάται τις διαρροές.

Σ’ αυτές τις εκλογές είχε ξεχωριστή σημασία η επιλογή για πολιτικοποίηση της μάχης, για καθαρές απαντήσεις που να φέρνουν στο επίκεντρο τα ζητήματα της κρίσης, του χρέους, του αντιρατσισμού. Οι αντιλήψεις ότι αν μιλάς για αυτά τρομάζεις τους ψηφοφόρους αποδείχθηκαν πολύ λαθεμένες. Πάνω σε αυτές τις επιλογές μπλέχτηκε, ταλαντεύτηκε και τελικά διχάστηκε ο Συνασπισμός και ο ΣΥΡΙΖΑ και αυτά τα λάθη του κόστισαν. Για δυο δεκαετίες αυτός ο χώρος συγκάλυπτε τις αντιφάσεις του, υποβάθμιζε την ταξική διάσταση των προβλημάτων και μιλούσε στους «πολίτες» με ευαισθησίες για το περιβάλλον, για τις διακρίσεις, για τους θεσμούς. Σήμερα που το ταξικό ρήγμα ενεργοποιείται και δίνει πολλά ρίχτερ οι ισορροπίες σπάνε, οι Κουβέληδες και οι Ψαριανοί πετάνε ανοιχτά την αριστερή πολιτική από το παράθυρο, αλλά ο Τσίπρας και ο Αλαβάνος ψάχνουν ακόμα τις παλιές «συνθέσεις».

Η αντικαπιταλιστική αριστερά και οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έκαναν την επιλογή να στηριχτούν στα πιο μαχητικά εργατικά κομμάτια και τόλμησαν να τους απευθυνθούν με τις πιο ξεκάθαρες απαντήσεις στα μεγάλα πολιτικά ζητούμενα της  περιόδου. Έτσι φτιάχτηκε η δυναμική της εκτίναξης από τις 25 στις 100 χιλιάδες ψήφους.

Οι συντρόφισσες και οι σύντροφοι του ΣΕΚ με την Εργατική Αλληλεγγύη στο χέρι έδωσαν τη δική τους συμβολή σε αυτό. Όχι μόνο γιατί επιμέναμε σε αυτόν τον προσανατολισμό από την αρχή, αλλά και γιατί βοηθήσαμε στην πράξη να πάρει η κοινή εκλογική μας προσπάθεια αυτά τα χαρακτηριστικά.

Το βδομαδιάτικο πούλημα της Εργατικής Αλληλεγγύης χέρι με χέρι μέσα σε μεγάλους εργατικούς χώρους ήταν το θεμέλιο για τις περιοδείες που έδιναν έμπνευση στα εργατικά προπύργια της ανταρσίας. Οι δεσμοί με τους αγωνιζόμενους μετανάστες έγιναν λάβαρο ενάντια στις ρατσιστικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του «κέντρου της πόλης». Υποψήφιοι Περιφερειάρχες που τολμούσαν να απευθύνουν στους άλλους συνδυασμούς το ερώτημα «Πού είναι οι εργάτες στα ψηφοδέλτιά σας, εμείς τους έχουμε επικεφαλής», όπως ο υδραυλικός Γιώργος Μποτσίδης στη Θράκη, βοήθησαν σε άλματα όπως ο επταπλασιασμός των ψήφων σε εκείνη την ακριτική περιφέρεια.

Όλα αυτά δεν έχουν σημασία μόνο προς τα πίσω αλλά περισσότερο προς τα μπρος. Το συνολικό μετεκλογικό τοπίο, με μια κυβέρνηση εξασθενημένη πολιτικά αλλά παραδομένη στα γρανάζια των μηχανισμών της «ελεγχόμενης» χρεοκοπίας απέναντι σε μια εργατική αντίσταση ενισχυμένη από τα εκλογικά αποτελέσματα, απαιτεί από την Αριστερά να είναι δύναμη ανατροπής πιο αποφασιστικά παρά ποτέ.

Οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκονται πολιορκημένες από την ίδια τους την επιτυχία, με 100.000 αγωνιστές να χτυπούν την πόρτα τους. Όλοι περιμένουν πρωτοβουλίες δράσης για τη στήριξη των απεργιών ενάντια στις απολύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις και τις περικοπές, σαν αυτές που έδειξε μέσα στην προεκλογική περίοδο η Επιτροπή Αλληλεγγύης Συνδικάτων και Συνδικαλιστών. Πρωτοβουλίες αντιρατσιστικές, όπως τα δείγματα γραφής της ΚΕΕΡΦΑ και της Ενωσης Μεταναστών Εργατών. Πρωτοβουλίες αντικαπιταλιστικής πολιτικής όπως η καμπάνια για τη διαγραφή του χρέους. Και πολλοί από όλους αυτούς τους μαχητές θέλουν να ανοίξουν οι πύλες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να αποκτήσει περισσότερα μέλη και επιτροπές σε περισσότερες γειτονιές, σχολές και χώρους δουλειάς.

Το ΣΕΚ αισθάνεται την υποχρέωση να βοηθήσει για να γίνουν πράξη όλα αυτά. Και σίγουρα θα προσπαθήσει να ανταποκριθεί  όσο καλύτερα μπορεί. Τώρα είναι η στιγμή να στρατευθούμε όλοι σε αυτή την προσπάθεια.